|
||
|
||
|
|
|
|
|
||
|
||
|
||
|
|
|
|
Orri Möller Einarsson var fæddur í Reykjavík 13. maí 1976. Hann lést 17. október 1996 á Gjörgæsludeild Landsspítalans eftir rúmlega árs baráttu við krabbamein. Orri var sonur Súsönnu Jónu Möller, starfsmanns Slippstöðvarinnar á Akureyri, f. 7. sept. 1943, og Einars Guðnasonar, viðskiptafræðings í Reykjavík, f. 13. apríl 1939. Orri var einkabarn foreldra sinna. Foreldrar Súsönnu voru Alfreð Möller, forstjóri á Akureyri, f. 30. des. 1909, d. 10. janúar 1994 og Friðný S. Baldvinsdóttir Möller, f. 16. okt. 1918, d. 22. apríl 1988. Foreldrar Einars voru Guðni Jónsson, prófessor, f. 22. júlí 1901, d. 4 mars 1974, og Sigríður H. Einarsdóttir frá Miðdal, f. 28. ágúst 1910, d. 18. júlí 1979. Orri fluttist kornungur til Akureyrar með foreldrum sínum og ól þar allan sinn aldur. Þegar Orri lést var hann á síðasta námsári í MA. Á yngri árum var Orri virkur félagi í Sundfélaginu Óðni á Akureyri og starfaði einnig við Félagsmiðstöð Lundaskóla. Hin síðari árin starfaði Orri að sumrinu Hjá Slippstöðinni á Akureyri en á veturna starfaði hann sem aðstoðarmaður ljósameistara hjá Leikfélagi Akureyrar. Þá tók Orri virkan þátt í starfi tizkusýningarfólks á Akureyri. Er hér fátt eitt talið sem hinn ungi maður lét sig skipta á stuttri ævi. Útför Orra Möller Einarssonar fór fram frá Akureyrarkirkju mánudaginn 28. október 1996.
Sá sem eftir lifir (Hannes Pétursson)
Þegar við ættmenni Orra frænda kveðjum hann, sem varð illvígu krabbameini að bráð aðeins tvítugur að aldri, skulum við hafa þessi orð skáldsins að leiðarljósi og huggun. Við skulum vera himnarnir yfir honum og leitast við að gleyma ekki heldur muna eftir öllu því sem hvert og eitt okkar geymir í hugskoti sínu um Orra. Þær minningar rista dýpst og eru dýrastar hjá foreldrum hans, Einari bróður mínum og Súsönnu sem verða að horfast í augu við þau grimmu örlög að einkabarn þeirra er horfið úr þessari jarðvist fyrir fullt og allt. Hjá þeim verða himnarnir bjartastir og víðastir. Við föðurfólkið hans áttum því miður svo allt of stutta samleið með honum, og hana mest síðata árið þegar sjúkdómurinn krafðist þess að Orri dveldi í Reykjavík, fjarri heimahögunum á Akureyri, móðurfjölskyldu og sínu stóra vinaliði. Þá sýndi Orri af sér hugrekki og æðruleysi sem enginn á von á hjá svo ungum manni. Það var ekki aðeins að hann léti ýmislegt flakka við hjúkrunarfólkið sitt sem létti andrúmsloftið í kringum þjáningar hans. Hann talaði líka um sjúkdóm sinn og dauðann af alvöru og horfðist í augu við að hann myndi ekki hafa sigur í baráttunni. Það verður mér og heimilisfólkinu ógleymanlegt þegar hann var í heimsókn hjá okkur með móður sinni snemma á síðatliðnu sumri og ræddi um það eins og ekkert væri eðlilegra að hann teldi nú ekki að dauðinn yrði svo mjög erfiður fyrir sig sjálfan og bætti svo við: “En það verður kannski verra fyrir þá sem eru eftir,” og brosti kankvís, næstum stríðnislega, til mömmu sinnar. Sem betur fer átti Orri oft góðar stundir á milli þess sem hann var í læknismeðferðinni og hann naut þeirra ekki síst þegar hann fór út að borða, klæddur eins og greifi. Þessar minningar eiga þau sem fylgdu honum á slíkum gleðistundum. Ég veit líka að pabbi hans eignaðist dýrmætar stundir með honum á heimili Bergs bróður okkar og Hjördísar mágkonu minnar, en þau hlúðu að honum síðustu mánuðina eins og Orri væri einn sonanna á heimilinu. Þeir feðgar höfðu ekki verið mörgum stundum saman síðasta áratuginn, en í sumar gafst þeim tóm til að endurnýja kynnin og tengjast sterkum böndum á nýjan leik. Þessi tím á eftir að ylja Einari um ókomin ár og bæt í himin minninganna þar sem Orri lifir. Elsku Einar og Sússý. Ég veit að þessi orð eru fátækleg frammi fyrir sorg ykkar og söknuði, en ég bið þess að Guð gefi ykkur styrk, að Orri lifi í hjarta ykkar og minni.
Jónína Margrét Guðnadóttir
Með þessum fáu orðum kveðjum við þig, kæri frændi. Minningarnar streyma um hugann, allt frá því þú varst lítill og til stundanna sem við höfum átt saman undanfarna mánuði. Þessir mánuðir voru þér erfiðir, miklar sjúkrahúslegur, hér á Akureyri, í Reykjavík og einnig í Stokkhólmi. Þú varst þó alltaf jákvæður og ákveðinn í að sigrast á sjúkdómi þínum. Þú áttir þér markmið og svo marga drauma, sem áttu eftir að rætast, þegar þú varst tekinn frá okkur. Þú hugsaðir vel um foreldra þína. Þó að þú værir mikið veikur þá vildir þú að við færum rúmt á bílasölurnar til að athuga hvort þú sæir ekki betri bíl fyrir mömmu þína. Í Svíþjóð í sumar varstu ákveðinn í að kaupa skó handa pabba þínum. Við fórum í bæinn en þurftum að fara strax aftur án þess að kaupa skóna því þú varst orðinn svo þreyttur. Undanfarna mánuði höfðum við mikið talað saman og þú hefur leyft okkur að deila svo mörgu með þér og erum við þakklát fyrir það. Það er ekki nema rúmur mánuður síðan þú varst hér á Akureyri í nokkra daga. Það var alveg sama hvenær komið var í heimsókn, það var alltaf fullt hús, þó þú værir slappur og svæfir þá sátur vinir þín hjá þér allan daginn. Engan grunaði þá að aðeins einn mánuður væri eftir að jarðvist þinni. Við vorum alltaf viss um að þú mundir sigrast á sjúkdómnum en þér hefur verið ætlað annað og meira hlutverk á öðrum stað.
Far
þú í friði, (V. Briem.)
Á
morgun kveðjum við þig hinstu kveðju, elsku Orri, en minningarnar um þig
munu, lifa.
Eygló, Gígja, Teitur
Undanfarið hálft annað ár höfum við nemendur og kennarar Menntaskólans á Akureyri fylgst með harðri baráttu ungs manns fyrir lífi sínu. Með einstöku æðruleysi hefur hann mætt hverju áfallin á fætur öðru og alla tíð gerði hann sér grein fyrir að brugðið gat til beggja vona. Nú er þessari hörðu baráttu lokið og við horum á eftir gáfuðum hæfileikamanni með söknuði. Orri Möller var eina barn Súsönnu Möller frá Akureyri og Einars Guðnasonar frá Reykjavík. Hann var því komin af kjarnmiklu dugnaðarfólki í báðar ættir. Orri Möller hóf nám í Menntaskólanum á Akureyri haustið 1992 og hefði átt að ljúka stúdentsprófi frá skólanum á liðnu voru. Í utanlandsferð nemenda skólans í fyrrahaust veiktist Orri og lagðist á sjúkrahús í Reykjavík þegar heim kom og greindist þá með illkynjaðan sjúkdóm. En lífsvilji hans var mikill og æðruleysi hans einstak. Í fyrravetur sótti hann skóla eftir því sem hann megnaði en ljóst var að hann tefðist við nám sitt vegna sjúkdóms síns. Öll vonuðum við þó að unnt yrði að vinna bug á vágestinum, en von okkar brást. Snemmsumars fór Orri til Svíþjóðar til þess að reyna að drepa vágestinn en undir haust var ljóst að hetjuleg barátta hans var töpuð. Ekki dugir að spyrja hvers vegna, því að það fæst ekkert svar, enda er vegir Guðs órannsakanlegir og máttur okkar dauðlegra manna svo lítill, svo lítill og skilningur enn minni, enda þótt við þykjumst vita og neitum stundum að viðurkenna að gátur hins mikla lífs verða aldrei ráðnar. En minningin um góðan dreng í blóma lífsins lifir með okkur sem þekktum Orra Einarsson Möller. Nemendur, kennarar og starfmenn Menntaskólans á Akureyri senda móður og föður dýpstu og innilegust samúðarkveðjur. Blessuð sé minning Orra Einarssonar Möller og megi almáttugur Guð vera okkur náðugur.
Tryggvi Gíslason
Það var erfitt og sárt að heyra að Orri frændi okkar væri farinn frá okkur. Við lifðum í þeirri von að hann fengi að vera með okkur lengur. Hann sem var alltaf svo hress og skemmtilegur. Þegar við systkinabörnin hittumst og skemmtum okkur saman var Orri hrókur alls fagnaðar. Hans verður sárt saknað úr hópnum okkar. Kæri Orri, minning þín er ljós í lífi okkar.
Þau
ljós sem skærast lýsa, En
skinið logaskæra (Friðrik Guðni Þórleifsson)
Elsku Sússý og Einar, sorg ykkar er mikil en minningin um ljúfan dreng
lifir,
Elsku Orri.
Það var sárt að heyra að þú værir farinn eftir hetjulega baráttu við þennan illvíga sjúkdóm. Þú sem varst alltaf svo hress og kátur á meðan okkar skilur eftir stórt skarð í hópnum. Við viljum þakka þér fyrir tímann sem við áttum með þér. “Þú leitar að leyndardómi dauðans. En hvernig ættir þú að finna hann ef þú leitar hans ekki í æðaslögum lífsins? Uglan, sem sér í myrkri, en blindast af dagsbirtunni, ræður ekki gátu ljóssin.” (Úr Spámanninum) Minning
þín mun lifa með okkur.
Kveðja,
Nú er okkar kæri vinur látinn. Við þökkum honum samfylgdina þessi ár sem hann var á meðal okkar. Þau ár sem við áttum saman mun alltaf vera okkur minnisstæð. Við vottum Súsönnu og Einari alla okkar dýpstu samúð. Allur lífs- og drifkraftur sem bjó í Orra lifir í minningunni og langar okkur til að kveðja hann með þessum orðum. “Þú leitar að leyndardómi dauðans. En hvernig ætti þú að finna hann, ef þú leitar hans ekki í æðaslögum lífsins? Uglan sem sér í myrkri, en blindast af dagsbirtunni, ræður ekki gátu ljóssin. Leitaðu að sál dauðans í líkama lífsins, því að líf og dauði er eitt eins og fljótið og særinn. Í djúpi vona þinna og langana felst hin þögla þekking á hinu yfirskilvitlega, og eins og fræin, sem dreymir undir snjónum, dreymir hjarta þitt vorið. Trúðu á draum þinn því að hann er hlið eilífðarinnar. Óttinn við dauðann er aðeins ótti smaladrengsins við konung, sem vill slá hann til riddara. Er smalinn ekki glaður í hjarta sínu þrátt fyrir ótta sinna við að bera merki konungsins? Og finnur hann þó ekki mest til óttans? Því að hvað er það að deyja annað en að standa nakinn í blænum og hverfa inn í sólskinið? Og hvað er að hætta að draga andann annað en að frelsa hann frá friðlausum öldum lífsins, svo að hann geti risið upp í mætti sínum og ófjötraður leitað á fund Guðs síns? Aðeins sá, sem drekkur af vatni þagnarinnar, mun þekkja hinn volduga söng. Og þegar þú hefur náð ævitindinum, þá fyrst munt þú hefja fjallgönguna. Og þegar jörðin krefst líkama þins, muntu dansa í fyrsta sinn.” (Úr Spámanninum)
Heimir Freyr, Guðmundur Már, Orri Einarsson og Lárus Arnór
Óréttlæti. Það var það fyrsta sem kom upp í huga minn þegar ég frétti af veikindum þínum. Ég skil ekki hvers vegna þú hlaust þetta hlutskipti. Það mun ég aldrei skilja. Ég þarf ekki að rifja upp allar þær stundir sem við áttum saman á Akureyri fyrir mörgum árum. Þó minnist ég sérstaklega fótboltaleikja á lóðinni framan við Einilundinn. Þú varst alltaf svo hraustur og sterkur og vildir alltaf vera lengur úti en mömmur okkar sögðu til um. Lífskrafturinn var svo mikill; sterkbyggður, ljós yfirlitum, með roða í kinnum eftir leikina og síðast en ekki síst góður vinur og félagi. Manstu þegar ég var að leiða þig í gegnum frumskóga garðanna og sýna þér allskyns skúmaskot þar sem var gaman að leika sér? Ég man líka eftir því þegar pabbi þinn kom f´rá útlöndum með allskyns sælgæti sem var ekki fáanlegt hér heima. Aldrei sást þú eftir því að deila með vinum þínum og einmitt það segir svo margt um þig. Þú varst svo góður drengur. Mér finnst vera svo margt sem ég þarf að segja þér, en nú þegar þú er kominn á annan og betri stað eru þau orð ef til vill léttvæg. En Orri minn, við hittumst bara seinna og þá leiðir þú mig um staðinn sem þú er kominn til. Sússý og Einar Guð styrki ykkur nú og í framtíðinni
Margs er að minnast, (V. Briem.)
Axel Axelsson
Þú
ljós sem skærast lýsa
Á kveðjustundu langar okkur að minnast góðs vinar okkar, Orra, sem lést 17.10. síðastliðinn eftir harða baráttur við illvígan sjúkdóm. Þegar við horum til baka minnumst við gömlu, góðu stundanna sem við áttum með honum. Leiðir okkar lágu saman í Félagsmiðstöðinni í Lundarskóla, þar sem við störfuðum. Við urðum strax mjög góðir vinir og vorum saman næstum allan sólarhringinn og þá ósjaldan heima hjá Orra, þar sem margir minnisstæðir atburðir gerðust. Orri vissi alltaf hvað hann vildi og var mikill stjórnandi í sér og naut sín ávallt best þegar hann fékk að ráðskast aðeins með okkur. Enda héldum við alltaf að hann yrði stór karl. Orra hefur greinilega verið ætlað eitthvað mikilvægt, fyrst hann var tekinn frá okkur svona snemma. Þó að samverustundunum hafi fækkað með árunum var alltaf jafngaman að hittast og vinaböndin slitnuðu aldrei. Það er erfitt að kveðja góðan vin og sorgin er stór. Elsku Sússý, Gala og aðrir ástvinir, megi ykkur hlotnast allur sá styrkur sem þið þurfið á að halda. Orri, við munum alltaf elska þig og vonum að þér líði vel, þar sem þú ert. Þínir vinir, Sigurður, Ingvar Björn,Hulda, Nína, Júlía og Björg.
Mér finnst leiðinlegt að vera fjarstödd þegar Orri verður kvaddur því að mér þótti svo vænt um hann. Við vorum búin að þekkjast lengi og margar mínar minningar tengjast honum á einn eða annan hátt. Allt sem við gerðum saman, krakkarnir, þegar við vorum yngri, partíin heima hjá Orra, opið hús, skólaferðalagið í 10. bekk og allt annað sem við brölluðum og maður segir ekki frá í blöðum. Þetta eru minningar sem gleymast aldrei og ég gleymi Orra aldrei. Elsku Orri! Þetta er mín kveðja til þín. Takk fyrir öll árin sem við þekktumst. Þín
vinkona.
Orri, minn besti vinur, nú hefur þú farið í ferðalagið mikla. Á komustað er örugglega tekið vel á móti þér þannig að þú verður ekki einmana í skýjaborgum. Þú ert líka í fullu starfi við að fylgjast með okkur hinum. Þú varst mikill leiðtogi og upprennandi athafnamaður. Þegar við vorum saman var andrúmsloftið afslappað. Samt fékkstu að stjórna mér eins og mörgum öðrum en það var þægileg og afslöppuð stjórnun. Ég minnist þeirra stunda sem við áttum saman, bæði erfiðar og góðar en þó langflestar góðar. Þú varst virkilega sannur vinur og við gátum treyst hvor á annan. Vinabönd okkar eru margra ára gömul og sterk. Ná þau alla leið til þin þar sem þú er núna. Við ætluðum okkur marga hluti í framtíðinni en það bíður þess tíma þegar þú tekur á móti mér. Ég kveð þig augliti til auglitis og held eftir blessuðum minningum um sérstaka vináttu. Ég mun sakna þín mjög og ég mun halda áfram að fara í Hrísalundinn til þess að hitta Sússý og minnast þín með henni. Nú ert þú í faðmi Guðs, Orri minn, og líður áreiðanlega vel, við munum hugsa til hvors annars þar til við hittumst aftur.
Þinn besti vinur.
Orri var yndislegur strákur. Hann var góður vinur Hákonar, bróður míns. Þeir, Hákon og Orri kynntust á Akureyri, þegar Hákon var þar eina önn í skóla, og urðu mjög góðir vinir. Ég held meira að segja að bróðir minn hafi verið hálf fluttur heim til Orra, og mamma átti ekki orð yfir hvað Orri og mamma hans voru elskuleg við Hákon. Ég leit gjarnan á vinahóp Hákonar eins og eldri bræður og þess vegna var það að þegar ég hitti svo Orra fyrst, þá tók ég honum bara eins og einum af “bræðrunum”, hann passaði inn í hópinn. Eins og eldri bræður eru þekktir fyrir, þá stríddu þeir mér oft og vildu sjaldan leyfa mér að fara neitt með sér (sem er náttúrulega skiljanlegt, hver vill draga litlu systur sína með sér á djamminu?), en Orri tók mér alltaf sem jafningja. Hann var alltaf svo indæll og hjálpsamaur. Ég þekkti hann ekki lengi og ekki nærri eins vel og ef hefði viljað, en af því litla sem ég þekkti hann, þá fannst mér hann vera frábær strákur sem hefði átt að fá allt gott sem heimurinn hefði að bjóða. Ég
sendi Súsönnu mömmu Orri mínar innilegust samúðarkveðjur. Ólöf Embla Eyjólfsdóttir
Kom, huggari, mig hugga þú, (V. Briem.)
Fimmtudagskvöldið 17. október sl. þegar náttúran skartaði sínu fegursta, og sólin sendi rauðgullinn bjarma yfir hafflötinn, var lífsljós vinar okkar Orra Einarssonar að slokkna. Í þrettán mánuði hafði hann barist hetjulega og sterkur við krabbameinið og ætlaði sér að sigra á orrustu, en raunin varð önnur. Foreldrar eru sviptir einkabarni sínu, ættingjar kærum frænda og vinirnir góðum félaga. Vanmáttug stöndum við hljóð og skiljum ekki tilgang almættisins með þessu þunga höggi. Eitt eigum við þó öll, og það er ljúf minning um hressan og góðan dreng, með mikla persónutöfra, fallegt bros og þroskaða sál. Hana getur enginn frá okkur tekið. Við þökkum Orra vináttu hans og biðjum góðan Guð að umvefja hann birtunni gullnu og mjúku, sem sólin sendi frá sér úti við sjóndeildarhringinn á dánardegi hans. Hér verður hans sárt saknað. Kæru vinur, Sússý, Einar og fjölskyldan öll, við biðjum hinn hæsta höfuðsmið að gefa ykkur styrk og ljós til að horfa fram á veginn. Fjölskyldan í Garðastræti.
Elsku Orri. Nú, þegar þú ert farinn, koma upp í hugann allar þær stundir sem við áttum saman. Öll árin svið æfðum sund saman varstu svo virkur og það sem þú gafst af þér var ómetanlegt. En við upplifðum einnig saman bestu unglingsár, sem hægt er að hugsa sér, Lundarskóli, Gagginn, sumarbústaðurinn, tónlistarmyndböndin og allar stundirnar í Hrísalundinum, þar sem maður var alltaf velkominn, gleymast ei. Þrátt fyrir að samverustundum okkar hafi fækkað síðustu árin hélstu alltaf áfram að koma fram við mig sem vin enda varstu óhræddur við að biðja mig um aðstoð ef eitthvað var. Og alltaf hélstu áfram að sýna mér traust og hvetja mig áfram í því sem ég var að gera og mun það lifa ásamt minningunni um þig þangað til við hittumst næst.
Orri takk fyrir allt. Svo
heyrði’ ég dauðadóminn, (Einar Benediktsson.)
Þinn vinur
Þótt skyldunnar blóð ekki bindi’oss við þig, (Einar Benediktsson.)
Elsku Orri. Það er svo undarlegt að vera með penna í hönd og vera að skrifa þér núna, en svona er lífið. Minningar um allar stundirnar sem við áttum með þér í lauginni sem og á þurru hrannast upp. Manstu til dæmis eftir AMÍ ‘90 í Mosfellsbæ. Þú bættir þig heilan helling og strákarnir tóku þig síðan síðasta kvöldið og rökuðu þig. Við vorum öll skellihlæjandi og Pétur var viss um að meiða þig með rakvélinni. En allt fór þó vel og þú sast eftir ánægður með raksápubrúsann í hendinni. Eða ferðinni til Þýskalands, ferð sem við munum öll muna eftir. Það var svo gaman og öllum gekk svo vel og þar varst þú til að gleðjast með okkur og við til að gleðjast með þér, því allir bættu sig svo mikið. Við höfum ekki tölu á öllum kílómetrunum sem við syntum með þér, fyrst hjá Jóhanni og svo hjá Wolla. Eitt er þó víst, þeir voru margir. Eftir að þú hættir hélstu samt alltaf áfram að fylgjast með því sem við vorum að gera og þótti okkur öllum vænt um það. Elsku Sússý, Jói og aðrir ástvinir.
Minningin um góðan dreng mun alltaf lifa. Gamli sundhópurinn.
Varpa áhyggjum þínum á Drottinn, hann mun bera umhyggju fyrir þér, hann mun eigi að eilífu láta réttlátan mann verða valtan á fótum. Fyrir u.þ.b. ári hefði okkur ekki órað fyrir þeirri staðreynd sem blasir við okkur í dag, að okkar elskulegi vinur Orri yrði tekinn frá okkur. En þar sem okkur hefur ekki verið gefið að skilja hver tilgangur lífsins er, huggum við okkur við það að honum hafi verið falið stærra hlutverk handan við þann eim sem við lifum í. Með hjálp góðra samverustunda á liðnum árum, sérstaklega þeirra sem við áttum með honum þegar við heimsóttum hann fyrir mánuði til Reykjavíkur, mun minning hans lifa í hjörtum okkar að eilífu.
Mai
Lífinu er til lítils eytt, (listin að lifa)
Sérhver endir er upphaf að einhverju nýju. (Kærleikskorn). Elsku Sússý, Einar og Gala, megi Guð styrkja ykkur í þessari miklu sorg og lýsa leiðina að bjartari tímum.
Þínar vinkonur, Hrönn og Eva
Drottinn vakir, Drottin vakir
Þegar æviröðull rennur, (Sig. Kr. Pétursson.)
Elsku Sússý, þú hefur verið svo dugleg og staðið með elsku drengnum þínum í þessari baráttu. Það er svo sárt að þurfa að sjá á eftir einkabarni sínu, hann sem var orðinn svo stór og karlmannlegur og þú varst alltaf svo stolt af honum. Einar minn, síðustu mánuðirnir hafa verið þér erfiðir, þú varst svo duglegur að vera hjá Orra þínum þegar hann var fyrir sunna á Landspítalanum og tengslin milli ykkar voru orðin svo sterk. Við kveðjum þig, elsku Orri, með söknuði og trega í hjarta og biðjum góðan Guð að styrkja foreldra þína og ástvini. Guð geymi þig.
Alma og Birgir.
Elsku Orri okkar. Nú er þessari erfiðu baráttu lokið. Þú barðist vel, varst alltaf mjög sterkur og reyndir að láta þennan illvíga sjúkdóm hafa sem minnst áhrif á þig. Við erum viss um að þú ert kominn á betri stað, og þér líður nú vel.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum lífsins degi (Ingibjörg Sigurðardóttir.)
Við viljum votta foreldrum, ættingjum og vinum okkar dýpstu samúð, megi guð styrkja ykkur sorginni.
4. G, Menntaskólanum á Akureyri.
Það er oft sagt að þeir sem Guðirnir elska deyi ungir, sem á svo sannarlega við um hann Orra okkar. Það er erfitt að þurfa að kveðja slíkan vin svo snemma, sem ætíð hefur verið okkur við hlið. Orri var svo lífsglaður og kátur og vildi alltaf taka þátt í öllu sem var að gerast og þá helst fá að stjórnast með í hlutunum sem honum fórst líka vel úr hendi. Hann var mjög mikil félagsvera og leið alltaf vel í góðra vina hópi. Hann var góður og traustur vinur og þó að orðin séu fá er hugsunin mun meiri. Elsku Orri, við viljum þakka fyrir okkar yndislegu samverustundir og munum ætíð minnast þín í hug og hjarta.
Þungur er harmur, þú ert horfinn, vinur,
Elsku Sússý og Einar, megi Guð og góðir hlutir styrkja ykkur í ykkar djúpu sorg. Regína og Eydís Elva.
Allt hér á undan er úr Morgunblaðinu ca 27. til 30. okt.
Næsti úr Degi Tímanum
Einhvers staðar handa við stjörnurnar er Nangijala! Þar er enn þá tími varðeldanna og ævintýranna og það er þangað sem menn fara þegar þeir deyja. Í bókinni “Bróðir minn Ljónshjarta” liggur Snúður Lejon veikur og hefur fengið að vita að hann muni brátt deyja. Þá segir Jónatan, bróðir hans, honum frá Nangijala. “Hvernig getur nokkuð svo hræðilegt gerst að sumir verði að deyja þegar þeir eru ekki einu sinni orðnir tíu ára? segir Snúður. En Jónatan er sannfærður um að í Nangijala sé gaman. Þar eru allir heilbrigðir, sterkir og fallegir og taka þátt í ævintýrum frá morgni til kvölds. Þar er enginn raunverulegur tími til og þar munu bræðurnir Ljónshjarta hittast aftur fyrr en varir. Nú, þegar Orri frændi lifir aðeins í minningum okkar, er gott að hugsa um Nangijala í sögu Astridar Lindgren. Eins og bræðurnir Ljónshjarta þá trúum við því að eftir dauðann líði öllum vel og að við munum fá að hittast einhvern tíma aftur. Þegar við lítum upp til stjarnanna á vetrarkvöldi, minnumst við þess að handan þeirra er Nangijala.
Ég
horfi í gegnum gluggann Hún
skein með svo blíðum bjarma, (Magnús Ásgeirsson)
Unnur Helga og Haukur Fannar Möller
Í
dimmum skugga af löngu liðnum vetri Og
því varð allt svo hljótt við helfregn þína En
meðan árin þreyta hjörtu hinna, Og
skín ei ljúfast ævi þeirra yfir, Sem
sjálfur Drottinn mildum lófum lyki
(T.G.)
Hví í friði, ungi vinur, og hafðu þökk fyrir allt.
Erla
Muninn, Skólablað Menntaskólans á Akureyri
Vinur minn og skólafélagi Orri Möller Einarsson lést á gjörgæsludeild Landsspítalans þann 17. október síðastliðinn, rúmu ári eftir að hann veiktir fyrst af krabbameini. Hann var bjartsýnn og staðráðinn í að láta engan bilbug á sér finna. Það dugði honum til sigurs í fyrstu lotu því um áramót var ljóst að náðst hafði fyrir það sem þá hafði fundir. Í mars veiktist Orri svo aftur. Þó góður árangur í fyrstu lotu gæfi ástæðu til bjartsýni var þetta áfall. Ég heimsótti Orra á Landsspítalann helgina fyrir vorprófin og þá var stutt í spaugið eins og alltaf þó hann væri nýkominn af gjörgæsludeildinni. Þá hafði dauðinn hafnað honum. Hann hélt áfram að berjast af hugrekki og stöku æðruleysi en gerði sér jafnframt grein fyrir því að brugðið gæt til beggja vona. Orri var mjög kraftmikill ungur maður og gaf sig allan í það sem hann gerði. Hann hafði gaman af að rökræða hlutina. Við vorum ekki alltaf sammála en það kom ekki að sök. Við gátum alltaf rætt málin. Það var oft glatt á hjalla í Hrísalundinum enda vinahópurinn stór og gestgjafinn þá yfirleitt hrókur alls fagnaðar. Orri var vinur vina sinna. Hann var til staða þegar ég þurfti á honum að halda og fyrir það mun ég virða hann halla tíð. Blessuð sé minning hans.
Guð
gef mér æðruleysi Lýður Ólafsson
Rússíbaninn
Við
svífum um í loftinu
Gunnur Ósk. 3. F
|
|
|
|
|
|
|
|
