Heim
 Saga
 C.L.M. framætt
 J.S.R. framætt

  Niðjatal
 Myndir
  Myndir-2
 Myndir-3
 Myndir-4

  Ljóðmæli
  Sagnaþættir
 Minningar
  Lausir endar
 Krækjur

English Summary

Póstur

Til baka á minningarsíðu.

Guðrún Sveina Möller f: 3. júlí 1914 d: 18. febrúar 1994

(mbl. 27. febrúar 1994)

Ástkær föðursystir okkar, Guðrún Möller, lést föstudaginn 18. febrúar  og var jarðsungin í kyrrþey 25. febrúar.  Okkur systurnar langar til að minnast Gunnu frænku í nokkrum orðum.
Í hugum okkar er Gunna frænka hin sterka sjálfstæða kona sem fór sínar eigin leiðir í lífinu.  Þegar við vorum litlar átti Gunna heima í Sörlaskjólinu með Berta syni sínum og þangað komum við oft í heimsókn með foreldrum okkar.  Alltaf var notalegt að koma til hennar í stofuna, með þessi stóru þungu og fallegu húsgögn umhverfis.  Þáttaskil urðu hins vegar í samskiptum okkar við Gunnu frænku þegar hún fluttist í næsta hús við okkur á Tunguveginum fyrir um 25 árum ásamt Berta og fjölskyldu hans.  Þá kynntumst við Gunnu frænku náið og áttum margar ánægjustundir með henni uppi á hæðinni þar sem hún bjó.  Þangað gátum við komið jafnt með erindi sem erindisleysu til að spjalla um lífið og tilveruna, um ættfræði fjölskyldunnar eða vini okkar og kunningja, en einnig í þeim eina tilgangi að kíkja í norsku blöðin hennar.  Okkur er minnisstætt kímlegt augnaráð hennar um leið  og eitthvað skondið var lagt til málanna.  Lopapeysuprjónarnir vor aldrei langt undan og þeir látnir tifa í sífellu, enda engin ástæða að leggja niður vinnu þótt frænkurnar eða aðrir gestir litu inn.   Gunna frænka átti mikinn fjölda vina og kunningja sem höfðu mikið samband í gegnum símann.  Það var okkur lærdómsríkt að hlusta á þessi símtöl í heimsóknum okkar, umræðuefnið spannaði hin víðustu svið mannlífsins, en hlýjan og vináttan skein út úr hverju orði sem sagt var.
Gunnar var fastur punktur í tilveru okkar, alltaf nálægt, alltaf viðræðugóð og aldrei dæmandi.  Hún hlustaði á okkur og spjallaði við okkur sem jafningi.  Þegar hún fór sína löngu reisur suður á bóginn á veturna, með hespulopann í farangrinum, var ætíð tilhlökkunarefni þegar hún kom aftur.  Seinni árin, þegar við höfðum stofnað okker eigin heimili, Gunna frænka flutt í Seljahlíð og heimsóknum fækkaði, fundum við systkinin af Tunguveginum ætíð til hlýju hennar í okkar garð, t.d. með árvissum túlípanasendingum og góðum kveðjum á jólum.  Það er stór hópur aðstandenda sem kveður nú Gunnu frænku hinsta sinn.  Við systkinin fimm af Tunguveginum þökkum henni alla hlýjuna og vináttuna gegnum árin. Eftir sitja kærar minningar um sterka, staðfasta og góða frænku sem við erum þakklát fyrir að hafa átt samfylgd með.  Guð blessi minningu Guðrúnar Möller

Ásta Möller, Edda Möller.

-------------------------------------------------------------------------------

Mágkona mín, Guðrún Möller, til heimilis á Dvalarheimilinu Seljahlíð í Reykjavík, andaðist hinn 18. febrúar sl   Þegar þetta er ritað hefur útför Guðrúnar þegar farið fram í kyrrþey, að hennar eigin ósk.   Guðrún var fædd í Stykkishólmi hinn 3. júlí 1914 og var því á áttugasta aldursári þegar hún lést.  Guðrún var dóttir hjónanna Williams Thomasar Möller, umdæmisstjóra Pósts og síma í Stykkishólmi og Kristína Elísabetar Sveinsdóttur Möller.  Guðrún var elst systkina sinna, en albræður hennar eru Óttarr, kvæntur Arnþrúði Kristjánsdóttur og Jóhann, kvæntur undirritaðri.  Kristín, móðir þeirra systkina, lést um aldur fram, þegar þau voru á barnsaldri.  Var lát Kristínar fjölskyldunni mikið áfall og harmsefni og dreifðist fjölskyldan þá um skeið.  En síðar kvæntist faðir þeirra, William Thomas, í annað sinn, Margréti Jónsdóttur Möller, sem þannig gekk þessum ungu börnum í móður stað.  Er mér kunnugt um að Guðrún og bræðurnir tveir hafa ávallt litið á það sem sitt lífslán þegar Margrét gekk þeim í móður stað og fjölskyldan sameinaðist á ný.  William Thomas og Margrét eignuðust þrjú börn og eru þau Agnar, kvæntur Leu Rakel Lárusdóttur, Kristín, gift Kristjáni Ragnarssyni og William Thomas, kvæntur Önnu Njálsdóttur.  William Thomas, faðir systkinanna sex, lést 17. apríl  1961, en Margrét býr hjá dóttur sinni Kristínu og tengdasyninum Kristjáni í hárri elli en við allgóða heilsu.
Guðrún Möller ólst upp í Stykkishólmi fram undir tvítugsaldurinn og tengdist hún þar á æskuárum sínum vináttuböndum með jafnöldrum sínum og öðrum, sem urðu sterkur áttur í lífi hennar þá og æ síðan.  Var  hún framarlega í hópi þeirra sem héldu uppi félagslífi bæjarins, ekki síst með leiklistarstarfsemi og söng.  En hæfileikar hennar í þeim efnum komu snemma fram, og má geta þess að hún var síðar ein þeirra sem tónlistarjöfurinn Páll Ísólfsson valdi í útvarpskórinn, sem starfaði um árabil undir hans stjórn.  Í Stykkishólmi hóf Guðrún ævistarf sitt fyrir Landssíma Íslands en þar vann hún á símstöðinni hjá föður sínum, þar til hún seinna réðst til starfa á langlínuafgreiðslu Landssímans í Reykjavík.  Þegar Guðrún hafði starfað nokkur ár við langlínuafgreiðsluna fluttist ú í annað verkefni hjá stofnuninni og tók að sér staf fulltrúa á útgáfudeild símaskrárinnar, en það var hennar starfsvettvangur þar til hún senna lét af störfum fyrir aldurs sakir.  Á ungum aldri var Guðrún heitbundin enskum manni, Bertram Henry Mallet, og eignuðust þau son sem við skírn hlaut nafn föður síns Bertram Henry.  Síðar skildu leiðir þeirra Guðrúnar og Bertram Henry Mallet, en við þá reynslu beindist hugur hennar til þess að sonurinn eignaðist  hennar eigið ættarnafn.  Þessari ósk Guðrúnar var mætt og komið í kring með ættleiðingu.  Bertram Henry Möller er lögreglumaður í Reykjavík að ævistarfi og hefur einnig starfað mikið sem hljóðfæraleikari og söngvari, einkum með danshljómsveitum, en einnig í kórstarfsemi lögreglumanna.  Í þessum störfum mun Bertram vera þekktari undir nafninu Berti Möller, og mun raunar þjóðþekktur maður undir því nafni.  Bertram Möller er kvæntur Erlu Halldórsdóttur og eiga þau þrjú börn sem eru, Guðrún, flugfreyja, maki hennar er Ólafur Árnason, Sóley Halla, bankastarfsmaður og Einar Kári, nemandi.  Fyrir hjónaband eignaðist Bertram soninn Hákon Gunnar, sem er búsettur í Bandaríkjunum.  Sonur Guðrúnar flugfreyju er Kristófer, sem var sérstakur augasteinn langömmu sinnar, en sama má raunar segja um alla fjölskyldu Bertrams, að með þeim og Guðrúnu ömmu og langömmu var alla tíð einkar hlýtt kærleikssamband, enda er hennar sárt saknað af þeim og öðrum í fjölskyldu hennar.  Leiðir þetta hugann að hinum mörgu vinum Guðrúnar, bæði í Stykkishólmi og annars staðar, og munu þeir minnast þess nánast reglulega sambands sem á milli þeirra var síðari árin, einkum með símtölum.  Á þetta við um stóran hóp ættmenna Guðrúnar náskyldra og fjarskyldra. 
Af áhugamálum Guðrúnar, sem voru mörg, var alltaf í fyrirrúmi velferð fjölskyldunnar, en ýmis önnur bar hátt.  hún var margfróð um ættir fólks á Íslandi og átti gott bókasafn til ástundunar þeirrar færða og vann eigin ættarskrár sem bera vitni um færni hennar í þessu efni.  Hún unni ferðalögum innanlands sem utan, og eftir starfslok dvaldi hún oft langdvölum erlendis og hafði það þá sem tómstundarvinnu að skipuleggja ferðir sínar sjálf án aðstoðar ferðaskrifstofa, enda var hún góð tungumálamanneskja.  Þá var mörgum kunn elja hennar og færni við hvers kona handavinnu sem hún gat unað við langtímum saman.  Persónueinkenni Guðrúnar  Möller  tel ég helst vera jafnvægi í skapgerð, vináttutryggð, jákvætt hugarfar en festu í afstöðu til manna og málefna,  þakklát gleði í velgengni en einstakt æðruleysi í andstreymi sem entist henni allt til þess er yfir lauk á dauðastundu.  Þykist ég þess nokkuð viss að samferðafólk Guðrúnar á lífsleiðinni kannast við hana í þessu ljósi.  Skal í því efni ekki gleymt því fólki sem átti samleið með síðustu æviárin í Dvalarheimilinu Seljahlíð, bæði því fólki sem þar í vist og með henni og þá ekki síður þeirri einstöku góðvild og umhyggjusemi sem hún alla tíð taldi sig njóta þar af hendi læknaliðs, hjúkrunarfólks og alls starfsliðs heimilisins.  Enda var það augljóst að með því öryggis og þjónustuskipulagi sem hún þar varð aðnjótandi ásamt því andrúmslofti umhyggju og glaðværðar sem hún taldi ríkjandi í Seljahlíð, eignaðist Guðrún það ævikvöld sem hún gat tæpast ímyndað sér að betra gæti orðið.  En um leið skal þess minnst að í allri dvöl sinni í Seljahlíð naut Guðrún þar sem endranær, einstakrar umhyggju sonarins Bertrams og tengdadótturinnar Erlu ásamt börnum þeirra sem voru í sambandi við hana öll þessi ár, þannig að tæpast féll dagur úr, langoftast  með heimsóknum til hennar, en annars í síma.  Svipað má segja um marga aðra ættingja hennar og vini sem héldu reglulegu sambandi við hana.
Guðrún Möller er kvödd með trega af fjölskyldu og stórum hópi ættmenna og vina og fylgja henni þakklæti og blessunaróskir um alla framtíð.

Elísabet Árnadóttir Möller