Heim
 Saga
 C.L.M. framætt
 J.S.R. framætt

  Niðjatal
 Myndir
  Myndir-2
 Myndir-3
 Myndir-4

  Ljóðmæli
  Sagnaþættir
 Minningar
  Lausir endar
 Krækjur

English Summary

Póstur

Til baka á minningarsíðu.

Rögnvaldur Sverrir Möller f. 07. október 1915 d. 20. apríl 1999

MBL
Nú þegar við kveðjum Rögnvald föðurbróður okkar, viljum við minnast hans með nokkrum orðum.  Þegar við vorum börn vissum við af honum frænda okkar í Ólafsfirði en samgöngur voru stopular og við sáum hann sjaldan. En þegar Múla-vegurinn var opnaður hófust árlegar ferðir til Sigufjarðar í gegnum Ólafsfjörð, þar sem stoppað var og heilsað upp á Rögnvald og Stínu. Minningar þessara funda eru okkur mikils virði og gott veganesti.  Rögnvaldur var víðlesinn, fróður, glettinn og skemmtilegur maður.   Eki þótti okkur verra ef hann tók sér far með okkur til Siglufjarðar, þá kunni hann skil á hverri þúfu og fjallstoppi, bæjum og búendum og sagði sögur er tengdust því sem fyrir augu bar.  Á þessum tímum var alltaf tími til að stansa og spjalla, það er annað en í nútíma þjóðfélagi þar sem hraðinn ræður ríkjum og fólk hefur ekki tíma fyrir hvort annað.  Rögnvaldur var náttúruunnandi og hafði gaman af að renna fyrir fisk í fallegri á og margar sagði hann veiðisögurnar.   Landsmálin og pólitík voru rædd með ýmsum tilbrigðum þegar faðir okkar alfreð og Rögnvaldur hittust og átti Rögnvaldur létt með að vera á öndverðri skoðun til að stríða honum og lífga þannig upp á umræðurnar.  Minningar sem sem þessar um Rögnvald gætu fyllt heila bók.  Í mars hringdi Rögnvaldur og bauð okkur til veislu 24. apríl.  Tilefnið var 80 ára afmælið hennar Stínu og 60 ára hjúskaparafmæli þeirra 15. apríl.  Hann vissi sem var að þetta yrði sennilega síðasta veislan sem þau héldu.  Þetta ætlaði hann að gera fyrir Stínu sína, þessa hæglátu blíðu konu sem haldið hefur glaðværð sinni þrátt fyrir að hafa misst heilsuna, ung kona í blóma lífsins.  En áður en til veislunar kom var hann kallaður brott.  Við kveðjum Rögnvald frænda okkar með þökk og virðingu.  Inilegar samúðar keðjur til Stínu, Bettýjar og fjölskyldu.

Gígja, Páll, Súsanna, Alma, Erla og Jóhann G. Möller

--------------------------

MBL
Það vorar víst heldur seint á Ólafsfirði í ár. Snjór í byggð og þung snjóalög enn í fjöllum.  Ystu fjöll Tröllaskagans sami farartálminn og ávallt áður milli grannbæjanna Siglufjarðar og Ólafsfjarðar þó að vissulega hilli undir úrbætur í samgöngumálum þannig að fært verði allan ársins hring.   Hann lifði það ekki hann Rögnvaldur frændi á Ólafsfirði og hefur vafalaust saknað þess oft að geta ekki hæglega brugðið sér bæjarleið til æskustöðvanna á Siglufirði.  Um hásumarið kom hann þó stundum að hitta móður sína og systkini og þá kynntumst við bróðurbörn hans honum,  Kristínu konu hans og Bettý dóttur þeirra og enn meira líf færðist í húsið hennar ömmu Jónu sem var „umferðarmiðstöðin“ fyrir stóran hóp afkomenda hennar.
Rögnvaldur var Þriðji elstur barna Jónu Sigurbjargar og Christians L. Möller lögregluþjóns á Siglufirði en alls urðu börnin átta á þrettán árum.  Heimilislífið var fjörlegt, hópurinn afur líflegur, hávaðasamur og áhugasamur um íþróttir, húsbóndinn gleðimaður og söngvari en húsmóðirin félagsvera hin mesta og leikkona af áhugamennsku.  Ekki voru efnin mikil og oft þröngt í búi en glaðværðin réð ríkjum flesta daga.
Örlögin höguðu því þannig til að Rögnvaldur fór unngur til móðurforeldra sinna á Hlíðarenda í Óslandshlíð, Steinunnar Jónsdóttur og Rögnvaldar Jónssonar, sem áður höfðu búið að miðhúsum í sömu sveit.  Eftir lár afa síns sumarið 1926 var Rögnvaldur áfram með ömmu sinni og var til heimilis hjá henni til tvítugs er þau fluttu til Sigufjarðar og í Möllershúsið.  Þar lést hún rúmlega áttræð að aldri árið 1942.
Eins og algengt er um ygra fólk hafði ég lítið vellt fyrir mér sögu alls þessa frændfólks míns þar til fyrir nokkrum árum.  Hafði þó Möllershúsið verið fastur punktur í tilverunni á uppvaxtarárunum,  föðurfólkið allt sérstakir og forvitnilegir karakterar og afkomendur þeirra margir góðir vinir.  Þá rataði ég til Rögnvaldar á Ólafsfirði sem kominn var á dvalarheimilið á Hornbrekku og spjölluðum við nokkrum sinnum saman um ættarsöguna, því Rögnvaldur var minnugur, nákvæmur og skemmtilegur í tali.  Í lifandi og myndrænni frásögn hans kynntist ég lífi hans með Steinunni ömmu sinni á Hlíðarenda öll unglingsár hans.   Það var töggur í gömlu konunni og hún var ákveðin í því að hann skyldi læra það sem hægt var í farskólun og unglingaskólum í sveitinni en þar kom að þau tóku sig upp til að hann gæti sest í Gagnfræðaskóla Siglufjarðar.  Eftir það lá leið hans til kennslu sjálfur í Ólafsfirði en þangað flutti Rögnvaldur frændi minn 23 ára og þar hitti hann bráðlega konuefnið sitt, Kristínu Bjarnadóttur.
Á Ólafsfirði bjó Rögnvaldur öll sín fullorðinsár.  Af lýsingum hans var alveg ljóst að  bærinn varð honum strax afar kær og fjölbreytt trúnaðarstörf hans fyrir bæjarfélagið þar bera þess glögg merki að honum treyst til farsælla verka.   Auk kennslunnar annaðist hann verslunarstörf lengi,  var endurskoðandi fyrirtækja og stofnana, lengi fulltrúi í fræðsluráði bæjarins og formaður í slysavarnarfélögum.  Þá var hann fréttaritari blaða og útvarps og vel virkur í Rótaryklúbbi Ólafsfjarðar.
Áhugi hans á ritstörfum jókst mikið á miðjum aldri. Skáldsagan „Á miðum og Mýri“ kom út 1972, fjörlega skrifuð og þótti nokkuðberorð á sinni tíð.  Framhaldssagan „Fortíðin gleymist“ birtist svo í tímaritinu Heima er best nokkru síðar.   Rögnvaldur skrifaði líka smásögur og hélt til haga erindum og ýmsum pistlum sem hann flutti t.d. í Rótaryklúbbnum.  Það á meðal er athylisverð grein um upphaf grálúðuveiða, vinnslu og útflutnings fyrir norðan um miðjan fjórða áratuginn en þessi starfsemi varð umfrangsmikil í nokkur ár.  Þessa grein gaf hann mér, taldi réttilega að þetta þætti mér forvitnilegt.
Sameiginlegt öllum sögum og frásögnum Rögnvaldar frænda míns var lifandi orðfæri og kímni, jafnvel gáski, sem ég kannaðist svo vel við frá öðru föðurfólki mínu.  Ef til vinn hefði hann kosið að geta sinnt skapandi skrifum meira á lífsleiðinni en ég hygg þó að hann hafi fremur litið á þau sem krydd í daglega lífinu og viljað nota frásagnargleðina sér og samferðarmönnum sínum til skemmtunar.
Minningin um farsælan mann mun varðveitast og ég þakka frænda mínum Rögnvaldi Möller fyrir skemmtileg kynni fyrr og síðar.

Alda Möller