Heim
 Saga
 C.L.M. framætt
 J.S.R. framætt

  Niðjatal
 Myndir
  Myndir-2
 Myndir-3
 Myndir-4

  Ljóðmæli
  Sagnaþættir
 Minningar
  Lausir endar
 Krækjur

English Summary

Póstur

Til baka á minningarsíðu.

Jón Gunnar Möller f: 27. júlí 1922 d: 03. nóvember 1996

MBL10.nóv1996

                                      Við hlutum þá gæfu að gista
                                      gróandi jörð um skamma stund,
                                      en bíðum þar aðeins byrjar
                                      um blikandi hnattasund.
                                      Við finnum í eðli og anda
                                      útþrá, sem bæði seiðir og knýr
                                      til hugboðs um eitthvað horfið,
                                      sem hinum megin býr.
                                                                (Davíð Stef.)

Á morgun verður kvaddur hinstu kveðju föðurbróðir minn, Gunnar Möller.  Minningar um hann eru að mörgu leyti samofnar bernskuminningum og sögum frá Siglufirði þar sem sumrin voru sólarfyllt og veturnir tunglskinsbjartir.  Lífið var tiltölulega einfalt og maður var manns gaman.  Gunnar ólst umm í stórum systkinahópi og var litli drengurinn hennar ömmu Jónu sem við afkomendur hennar minnumst sem hláturmildrar, félagslyndrar konu sem hafði ríka samkend með lítilmagnanum og fylgdist afskaplega vel með sístækkandi fjölskyldu sinni.  Kristján afa þekkti ég aðeins af sögum annarra en hann var góður söngvari, enn af stofnendum karlakórsins Vísis, og gleðinnar maður.
Heimili þeirra var á uppvaxtarárum Gunnars og þeirra systkina nokkurst konar félagsmiðstöð okkar tíma.  Herskari af börnum og unglingum kom þangað til að tefla og spila og þeir sem ekki komust inn í húsið, sem var minna en hjartarými húsráðenda, fylgdust með spilamennskunni inn um gluggann.  Jólaboðin vor ógleymanleg þeim sem þau sóttu.  Afi var lögregluþjónn og stundum gat verið erfitt að vera sonur manns í slíku starfi.  Uppeldið var strangt, en gott, og æskan björt.
Gunnar og Bassi (Kristinn), yngstu drengirnir á heimilinu, fylgdu oft föður sínum og minntust þess sérstaklega þegar þeir voru aðstoðarmenn hans við útburð á útsvarsseðlum.  Afi stóð þá á miðri götu og sendi annan soninn til vinstri og hinn til hægri.  Æskan leið við leiki og störf og Gunnar var innan við fermingu þegar hann var fastráðinn í sumarvinnu á síldarplan KEA.
Eitt af öðru fóru systkinin að heiman til náms og starfa og Gunnar hleypti einni heimdraganum og stundaði nám í Reykholtsskóla á árunum 1943-1946.  Hann hlaut góða greind í vöggugjöf og varð sérstaklega leikinn í stærðfræði.  Taugin til föðurtúnanna var römm og hann settist að á Siglufirði að námi loknu.  Bjó með ömmu Jónu og annaðist hana vel.  Vann á sumrin í síldinni og á veturna í tunnuverksmiðjunni.  Á veturna gafst einnig tími til að sinna tómstundastörfum, en Gunnar var frímerkjasafnari, bridsspilari og síðast en ekki síst góður ljósmyndari.  Við síðasttöldu iðjuna minnist ég hans sérstaklega en filmurnar framkallaði hann í eldhúsinu hjá ömmu og fyrir tíma litfilmanna litaði hann myndirnar einnig.   Slíkar myndir af Siglufirði eru til eftir hann.  Gunnar var á fertugsaldri þegar hann stofnaði heimili með Nönnu en við krakkarnir fylgdumst vel með því þegar þau voru að draga sig saman.  Nanna bjó í næsta húsi við Gunnar og ömmu ásamt Þórunni móður sinni og þar hófu þau búskap.  Heimili þeirra var með einstökum myndarbrag.  Nanna myndarleg húsmóðir og mikil hannyrðakona.  Gunnar var fremri flestum karlmönnum þess tíma við að elda og baka.  Synir þeirra voru sannkallaðir gleðigjafar.  Árið 1977 flutti fjölskyldan til Reykjavíkur, en þá var eldri sonurinn kominn í framhaldsskóla.  Síðustu árin á Siglufirði vann Gunnar í Kaupfélaginu og í Reykjavík fékk hann einnig starf sem hann var ánægður með og rækti af þeirri samviksusemi sem honum var í blóð borin.  Áfram léku hússtörfin í höndum hans og sú leikni hefur reynst notadrjúg þar Nanna hefur átt við heilsubrest að stríða í allmörg ár.  Hann annaðist ahna af kostgæfni og taldi ekkert eftir sér á því sviði.  Hann var stoltur af sonunum sem báðir erfðu stærðfræðihæfileika föður síns og menntuðu sig á því sviði.  Barnabörnin þrjú Helgi, Nanna og Gunnar voru honum yndisauki í mótlæti síðari ára en nokkuð er síðan hann fór að kenna veikinda sem hann tók af æðruleysi þess sem veit að mennirnir áætla en guð ræður.  Hann dvaldi heima lengur en stætt var með aðstoð hjálparfólks og dvöl hans á sjúkrahúsi var stutt.

                                      Elífið var öllum sköpuð
                                      áður en til voru jarðnesk spor.
                                      Síðasta guðgjöfin
                                      er gleðinar ljósa vor.

Góður drengur er genginn. Blessuð sé minning hans.

Jóna Möller

MBL10.nóv1996

Nú þegar við kveðjum Gunnar frænda okkar, viljum við minnast með nokkrum orðum góðra stunda sem við áttum með honum þegar við vorum að vaxa úr grasi á Siglufirði.  Gunnar var yngsti bróðir hennar mömmu.
Það var stutt fyrir okkur systkinin að fara í heimsókn í „gamla húsið“, þar sem amma Jóna og Gunnar frændi bjuggu: Niður túnið og yfir götuna, enda heimsóknirnar margar á þessum árum og alltaf vorum við velkomin.
Ekki munum við eftir öðru hjá Gunnari en góðu skapi, hlýju brosi og þolinmæði við okkur krakkana.   Gunnar hafði mikin áhuga á frímerkjasöfnun og ljósmyndun.  Hann framkallaði og stækkaði ljósmyndirnar sjálfur og nutum við krakkarnir góðs af.  Björgvin sem er elstur okkar var sérstaklega hændur að honum og fékk hann sína fyrstu kassamyndavél að gjöf frá honum.  Gunnar frændi átti forláta kubba sem líktust helst Lego kubbum en þó minni.  Úr þeim reistum við hallir og hús undir handleiðslu Gunnars.  Við gleymdum okkur líka við að skoða gömlu blöðin hans, bæði dönsk og íslensk.
Ávalt var hann tilbúinn að hjálpa okkur með stærðfræðina, ef við þurftum þess með.  Þá settist hann með okku inn á „kontórinn“ og þar var dæmið leyst.  Hann gerði úr þessari hjálp sinni, leyfði okkur að halda að við hefðum leyst gátuna sjálf, bara með því að hugsa aðeins meira.  Við litum með lotningu til Gunnars,  hann gat allt og vissi allt.  Umhyggjusamur, hlýr og alltaf tilbúinn að hjálpa.  Við biðum með eftirvæntingu eftir jólagjöfunum frá ömmu Jónu og Gunnari, þótt við vissum að ævintýrabækurnar væru fastur liður.  Amma Jóna hélt alltaf fínt jólaboð fyrir öll barnabörnin sem áttu heima á Siglufirði og þá sá Gunnar ekki síst til þess að allir skemmtu sér konunglega og tók ljósmyndir af hópnum.
Gunnar flutti frá ömmu þegar hann var kominn á fertugsaldurinn og stofnaði heimili.  Um svipað leyti fer Björgvin að búa, og svo skemmtilega vildi til að elstu börnin þeirra fæddust með aðeins tveggja daga millibili.  En Gunnar flutti ekki langt frá ömmu, bara í næsta hús, til hennar Nönnu, sem varð lífsförunautur hans.  Mikið vorum við ánægð og glöð fyrir þeirra hönd og gaman var að sjá hversu hamingjusöm og glæsileg þau voru.  Með árunum minnkaði sambandið við Gunnar og fjölskyldu hans, eftir að þau fluttu suðu.  Enn þann dag í dag þegar við hugsum um ömmu Jónu, kemur Gunnar upp í huga okkar, og við systkinin vitum hvers vegna.
Minningar  um góðar stundir lifa.  Um leið og við þökkum Gunnari fyrir þær, sendum við ástvinum hans og aðstandendum innilegustu samúðarkveðjur.
Megi guð vera með ykkur.

Björgvin, Steinunn, Brynja og Salbjörg.