| |
Ein lind er strymd að ósi út í
eilífðar haf,
það er til drottins horfið, er fyrri hann gaf,
einn strengur sudnur hrokkinn, er hljómaði skært,
eitt hjarta slær ei lengur svo vinunum kært.
Með klökkum hug vér kveðjum hér Christian Möller látinn.
Þú varst oss kær. Í spngvasal þú sigurinn barst,
í sveinahópi Vísis þú glaðastur varst,
Þú miðlaðir til vinanna manndóm og yl,
þín minning skal ei gleymd meðan Vísir er til,
Þig kveðjum hér í sinn, söngvunum sem unnir.
Varot líf hér oft er líðan þúng, en ljóma slær á
þá leið er dauðinn vísar til dýrðarsala há,
og ekki er samband slitið þótt ástvinur mær
um ofurlitla stundu sé horfinn oss fjær.
Vér hittumst aftur, saman söng syngjum nýjan, vinur.
Hannes Jónasson
|
|
