Saga Helga og hljóðfæraleikaranna
Það var á skólaárum elstu meðlima hljómsveitarinnar Helga og hljóðfæraleikaranna
sem hún leit dagsins ljós í fyrsta sinn. Í þá daga hafði heimsbyggðin aldrei
heyrt um þráðlausa míkrófóna, en H&H var talsvert á undan sinni samtíð og söng í
snúrulausan míkrófón og barði á trommur með herðatrjám. 
Af óskiljanlegum ástæðum fór hljómsveitin að semja lög, löngu áður en hún kunni á hljóðfærin sín, og því hefur hún bara ekki getað hætt síðan.
Það var því aðeins spurning hvenær sveitin myndi gefa út sitt eigið efni, sköpunargleðin var þvílík, enda dugði ekkert minna en að gefa út rokkóperu um landnám Íslands í fyrstu tilraun. Sú útgáfa var þó bara æfing fyrir það sem koma skyldi, því nokkrum mánuðum seinna var fyrsti geisladiskurinn tekinn upp og hlaut nafnið Helgi og hljóðfæraleikararnir. Diskurinn var valinn einn af 10 bestu diskum ársins af poppsérfræðingi dagblaðsins Dags og seldist vel en fékk litla spilun í útvarpi. Stuttu síðar tvístraðist bandið út um allar tryssur og ekkert útlit var fyrir frekara samstarf.
En öll vötn hafa alltaf runnið til Eyjafjarðar og því varð ekki hjá því komist að bandið hittist á ný og tæki aftur upp þráðinn þar sem frá var horfið. Segja má að hljómsveitin hafi endurfæðst kvöld eitt í torfbæ, sem kallaður er Íslandsbærinn. Þetta var
um jól, tveimur vetrum fyrir aldamót, norðanstórhríð og færðin eftir því og áhorfendur voru svona 2-3, þar til tónleikarnir voru rétt að byrja, en þá fylltist húsið skyndilega. 
Stemningin á tónleikunum sem báru yfirskriftina "Andvarp alþýðunnar" var geysigóð, hljómsveitin "ótengd" og búin að bæta við sig fiðlu og þverflautu og áhorfendur ætluðu aldrei að geta haft sig á brott á eftir. Upp frá þessu hefur bandið spilað
rafmagnað og órafmagnað á krám og í kotrössum hingað og þangað um landið, má þar
helst nefna Kántríbæ, Siglufjörð, Hellna á Snæfellsnesi, Gamla Bæ í Mývatnssveit
að ógleymdum búllum borgarinnar og höfuðstaðar Norðurlands.
Tónleikahald 1999-2003
Myndir 1988-2003
Sukksögur 1999-2003
