Jæja.  Í Danmörku er það að frétta að hryðjuverkamenn eru sífellt að setja lestarkerfið í uppnám. Sumir danskir stjórnmálamenn (í Dansk Folkeparti) eru á nálum og kalla alla Araba hryðjuverkamenn og Íslam gerfitrúarbrögð.  Í kvöld ( 6. október) hefur þriðja stóra sprengjuhótunin sett allt í háaloft síðan ég kom.  Flestir Danir virðast samt ligeglad yfir þessu öllu saman.  Þeim virðist með öðrum orðum skítsama.  Flestir þeirra þola ekki Piu Kjersgaard og félaga í þjóðernisrembingsflokknum.  Ég held líka að þeim sé skítsama af því þeir nota fæstir lestarkerfið.  Það eru allir á reiðhjólum.  Ó, nema ég!
Um daginn bar það til tíðinda að fyrsti danski hermaðurinn hefði dáið í Írak.  Þetta var víst gríðarlegt áfall fyrir einhvern háttsettan stjórnmálamann hér í Danmörku og virtist koma honum í opna skjöldu.  Spurning hvort hann hafi nokkuð verið að fylgjast með síðustu mánuðum í Írak.  Botna ekkert í Íraksstríðinu.  Ef velja ætti óþarfasta stríð allra tíma, en velflest hafa þau verið gjörsamlega óþörf, held ég að það sé Íraksstríðið síðara.
Þetta föttuðu Spánverjar og drifu sig út úr klessunni.  En við Íslendingar skakklöppumst enn á lista hinna staðföstu þjóða.  Sem fær mann til að velta vöngum.  Höfum við Íslendingar einhvern tímann haft utanríkisstefnu sem skipti heiminn einhverju máli?  Höfum við ekki bara hangið með Bandaríkjamönnum eftir síðari heimsstyrjöld?  Sleppt því að skipta okkur af hlutunum? En ætlum núna í Öryggisráðið? Hvers vegna í ósköpunum ættu aðrar þjóðir að vilja fá okkur þangað?
En ég nenni ekki að skrifa um pólitík.  Í stað þess ætla ég að gleðjast.  Um daginn fann ég nefnilega stórskemmtilega barnabók um mús sem hét Malli.  Ég er að hugsa um að kaupa eintak og lesa á næstu tónleikum.  Svo þýði ég hana og sel og græði fúlgur.
Hér í Danmörku er ég annars um þessar mundir ýmist kallaður Stephan, Jal Mar eða Iceman (í undantekningartilfellum).  Bætist nú enn í gælunafnaflóruna mína.  Krakkarnir sem ég hangi með eiga sumsé í vandræðum með nafnið.  Þau eru langflest spænsk og hafa skemmtilega sýn á hlutina.  Félagar mínir eru vinstra megin stjórnmálalega og mjög félagssinnaðir.  Þau gera allt í stórum hóp.  Borða mörg saman og djamma um hverja helgi.  Djammið er gjarnan á einhverjum bekk með nokkrar flöskur sem allir fá að nota og blanda af.  Það er ódýrara en að vera á barnum, það er þeirra pæling.  Svo míga þeir bara úti á götu, eða bak við næsta tré eins og ekkert sé eðlilegra.  Þetta er náttúrulega þörf, sagði mér einhver Spánverjinn.  Rétt eins og svefn eftir hádegismat eða Siesta.  Prófaði einmitt að leggja mig um daginn með nokkrum þeirra undir berum himni.  Það var athyglisvert.  Sagði þeim frá Spánverjavígunum um daginn, og það fannst þeim ekki falleg saga.  Skiljanlega.
Ágúst var annars tiltölulega þurr og saklaus en september var blautur og skemmtilegur.  Áfengislega og veðurlega.  Nú verð ég kaldur í október eða hvað?  Sit og drekk opinberan októberfestbjór sem heitir Spaten og er sérstaklega bruggaður fyrir þá skemmtilegu stórhátíð.  Það eru bætiflákar fyrir að komast ekki til München.  En ég skal ég skal, eins og Hemmi Gunn sagði.
Mér finnst samt alveg nógu gott að hafa Októberhátíð í kojunni sinni. Bjórvíman er sú sama hvort sem maður er einn eða drekkandi úr þriggjalítrakrúsum hjá skoppandi Þjóðverjum á stuttbuxum með Polkatónlist í eyrunum.
Um daginn fór ég á tónleika í Tívolí, síðasta daginn sem svæðið var opið í ár.  Tívolí er nú svolítið krapp ef maður pælir í því...  Ekki mörg skemmtileg tæki, rándýrir veitingastaðir og svæðið ekki svo stórt.  En samt, gott að hafa skoðað sig um.  Maður hefði séð eftir því ef maður hefði ekki farið.  En já.  Fór á tónleika með hljómsveitinni Kashmir sem er ein stærsta hljómsveitin í Kaupmannahöfn.  Hún er svona Radiohead/Cold Play blanda.  Merkilegt hvað Danir eru alltaf ófrumlegir tónlistarlega séð, hugsaði ég.  Næsta dag var ég að taka til og hlusta á Megas.  Íbúðareigandinn hlustar á brot og spyr mig hvort ég sé að hlusta á Bob Dylan.
Fyndið hvað maður fattar ekki alltaf að maður er að kasta grjóti úr glerhúsi með sleggjudómum.  Manni finnst Megas ægilega frumlegur textalega.  En raddlega og tónlistarlega er hann ansi svipaður Dylan.  Og ekki eru nú allar hljómsveitir á Íslandi hrikalega frumlegar...
Frægasta fríríki heims og síðustu leifar hippamenningarinnar, Kristjanía, varð annars 34. um daginn.  Ég skrapp í afmælið, en það var ekki mikið um herlegheit.  Það var bara nákvæmlega enginn munur á henni á afmælisdaginn og þegar ég fór um daginn.  Og ég verð eiginlega að viðurkenna að Kristjanía er ekki jafn töfrandi þegar maður er ekki að sjá hana í fyrsta skipti.  Það gæti samt verið að hún sé heillandi að degi til.
Vissuð þið annars að í Danmörk nota menn ekki sama afmælissöng og heima?  Textinn er um það bil svona:  Í dag á Malli afmæli, húrra, húrra, húrra, og hann hefur hlakkað til þess í ár, og fær nú mikið af kökum og allt sem hann óskaði sér.  Lagið er enn skemmtilegra.  Ég mun gefa sýnishorn á næstu tónleikum.  Ef menn vilja.  Það mun aðeins kosta einn bjoóvr.

Bestu kveðjur frá Köben.

Drengurinn