Þrösturinn er ennþá með sama fýlusvipinn í kræklótta reynitrénu. “Helvítis sólskyn hugsaði hann”. Ungarnir voru löngu farnir úr hreiðrinu. Þeir voru orðnir sæmilega fleygir, þó ennþá væru þeir stélstuttir. Frúin á heimilinu fór í tíðar ferðir yfir í næsta garð, en þar var ungur þröstur sem söng. Hann söng og hann söng. “Getur hann aldrei þagað þessi ömurlegi þröstur” tautaði þrastarpabbi. Hann hann kúrði sig saman og reyndi að blunda. Hann hafði þann sið að leggja sig eftir matinn.

   Lífið gekk sinn vanagang í frystihúsinu, það hafði aflast vel, hjá Bibbunni, auk þess sem nokkur afli hafði fengist á markaði. Abba blómstraði í frystihúsinu aldrei hafði henni liðið svona vel. Hún beið spennt eftir hverjum nýjum þorski á færibandinu. Siggi með vörina hafð stillt bandið á sex á föstudaginn en Irena varð brjáluð og rétt fyrir lokun kom Hanna frá verkalíðsfélaginu. Þannig að bandið var aftur stillt á fjóra. Í Kafiitímunum talast þjóðir ekki saman. Filipseyingar tala ekki við Tælendinga sem tala ekki við Pólverja sem tala ekki við Frakka sem tala ekki við fólk frá Búmbabúmba. Svo kemur Siggi með vörina og segir þið fáið ekki borgað fyrir að hanga í kaffitíma endalaust. Ætliði að láta fiskinn skemmast. En það þurfti aldrei að reka öbbu til starfa. Hún tók sér ekki nema örstuttar pásur. Hún  hafði samið við Sigga með vörina um að fá að flaka svolítið aukalega í kaffi og matartímum. Ekki vegna þess að hún fengi borgað aukalega fyrir það, heldur vegna þess að hún naut þess að flaka og týna orma. Írenu og Hönnu hjá verkalíðsfélaginu líkaði ekki allskostar við þetta fyrirkomulag. Þó tók steininn úr á fyrsta útborgunnardegi, en þá fór Sara inn á skrifstofu Aðalgeirs. “ Þú hefur látið mig fá allt of mikla peninga herra minn” sagði hún. “Nei nei Sara mín þetta er allt rétt útreiknað, og lögin segja að þú megir ekki fá minna” Sagði Aðalgeir. “ Ég veit ekkert um lögin” sagði Sara “ en lögmálið segir að þetta sé allt of mikið. 93.457, kr, þetta er jafn mikið og fjárlögin í Búmbabúmba” Söru var sýnilega misboðið. Hún otaði umslaginu að Aðalgeri sem augljóslega hafði aldrei lent í þessari aðstöðu áður. “ Sara mín þó ég fegin vildi, þá má ég ekki annað en að borga þér þessi laun, skylurðu, ég verð settur í fangelsi ef ég borga þér ekki ” sagði Aðalgeir. “ Ég get ekki tekið við þessum penigum, þeir eru ekki mínir”. Aðalgeir stundi og neri gagnaugun. Hann var öllu vanurr í fjármálum starfsfólks. Tælendingarnir sendu alla peningana til fjölskyldunnar í Tælandi. Pólverjarnir spöruðu og Íslendingarnir keyptu hass, en hingað til höfðu allir viljað meira. “ Sjáðu nú til ég get geymt peningana hérna, í nokkra daga á meðan við veltum þessu fyrir okkur “. Hann lét umslagið í efstu skrifborðsskúffuna. Seinna um daginn kallaði Aðalgeir Hönnu starsmannafullt´rua inná skriftofu, með þessum orðum “ Hanna mín villtu fiina mig snöggvast hérna á skrifstofunni”, og inni á skrifstofunn gerði hann hönnu grein fyrir þessari óvenjulegu stöðu sem var komin upp. “ ég hef alltaf litið á það sem skilyrðislausa skyldu verkalæyðsins að arðræna fyrirtækin” sagði hanna þess vegna er þetta hneisa og stórhættulegt fordæmi fyrir vinnandi fólk í þesu landi. Við hjá verkalíðsfélaginu Bárunni, munum funda um málið tafarlaust og senda erindi til aðalskrifstofunnar í Reykjavík, með tölfupósti”. Hérna Hanna mín” sagði Aðalgeir “ ég var nú meira að spá í hvort þú gætir talað við hana fyrir mig, hún virðist ekki almennilega skylja að hérna fær fólk laun hvort sem það vill það eða ekki. Annars þá þarf endilega að þrífa borðin strax eftir pásuna, það væri gott ef þú myndir láta það hafa forgang”. Hann fór og Talaði við Söru. Hún var spennt , og virtist reið, eða sár. “ Ég kom hingað til að forðast hungur, ég kom hingað því hér var nóg af öllu, og enginn svangur, en ég kom ekki hingað til að byggja mér hús úr gimsteinum. Hvernig á ég að geta þegið alla þessa peninga, á meðan fólkið heima sveltur, eða deyr úr alnæmi, vegna þess að það á engin lyf, á engan mat, ekkert vatn. Skylurðu það ekki? Skylurðu ekki að það er ekki rétt ? Ég get ekki tekið við þessum peningum “ hún þurrkaði tár í skyrtuermina “ Og ég skyl ekki að þið getið það heldur”. Hanna vissi á hverju hún átti von, en hún átti ekki von á þessu. Þegar hún svo seinna um kvöldið hélt stjórnarfund í eldhúsinu hjá Diddu, þá sagði Hanna “ Kellíngin er kolrugluð og vill ekki taka við laununum sínum. Auðvitað verðum við að átta okkur á að grundvallarþáttur verkalíðsbaráttu er samstaðan. Ef eitthvað svona rugl á að viðgangast, þá er eins hægt að leggja félagið niður. Þegar Didda endurvakti félagið á sínum tíma, þá var það ekki til þess að útlendingar kæmu hingað og rústuðu öllu því verki sem við og forfeður okkar höfum unnið. Við verðum að standa saman svo svona fólk komi ekki hingað bara til þess að eiðileggja fyrir okkur. Svo hef ég heyrt að þær séu ekki með starfsleifi. “Ég hef ekkert á móti þessu fólki “ sagði Dóra, “ En þetta fólk nennir oftast ekki að vinna, og ef það vinnur, þá er alltaf einhver vandamál sem koma upp. Okkar félag er að berjast fyrir réttlæti okkar sem erum kjölfestan í þessu samfélagi ”. “Einmitt” sagði Gunnar lítill pervesinn maður með grátt hár, gjaldkeri stjórnarinnar. Það er óþolandi aað þetta fólk sé að troða sér inní okkar réttlæti. Það er ekki það að mér sé illa við svart fólk það hefur sínar góðu hliðar, eins og það hefur marg sýnt í hnefaleikkum og þrístökki, en þegar þetta fólk kemur hingað og fer að troða á okkar siðum og reglugerðum þá verður að segja stopp”. “Ég hef ekkert á móti þessu fólki “ sagði Hanna sem var farin að tala hátt, “en þetta fólk á bara að vera heima hjá sér fyrst og fremst, eins og við erum heima hjá okkur”. “Binna sagði að Gulla hefði sagt eftir Aðalbjörgu að þau hefðu grafðið barn í í garðinum hjá Pésa”.

   “Þetta er nú aldeilis góð ýsa” sagði Búgúndí við kvöldverðar borðið. “Já alltaf finnst mér ýsan betri en þorskurinn” sagði Pétur, “jafnvel þó kokkarnir í Reykjavík mæli með þorskinum”. “ Alltaf finnst mér bú steinbíturinn góður” sagði abba og hló svo brjóstin hristust upp og niður og virtust aldrei ætla að stoppa. Pétur hafði verið nokkra stund að venjast því að umgangast berbrjósta konur. Til að byrja með þá vissi hann ekkert hvert hann ætti að horfa, þegar Abba eða Sara stóðu fyrir framan hann. Hann leit á gólfið eða upp í loft eða kæruleysislega til hliðar. Þær skildu ekkert í þessum augngotum og höfuð sveigingum og beyginum, þegar þær voru nærri. Þær héldu að hann hefði einhvern taugasjúkdóm eða að hann væri andsetinn, og að það orsakaði þessar einkennilegu hreifingar og svitaköst. Sólveig sagði að þetta væri nú allt í lagi svona á sumrin, en þær þyrftu nú aldeilis að klæða sig í peysu þegar það færi að snjóa.

Börnin léku sér úti allt sumarið. Þau komu bara inn augnablik, til að borða. Þau léku sér með hinum börnunum á Seyðisfirði allan daginn. Þau byggðu sér kofa sem var merkilegur bastarður burstabæjar og svertingja kofa. Þau bjuggu til boga örfar og háðu gamnistríð, þau léku sér í mömmu leik, þau stofnuðu samfélög veiðimanna sem máttu fást við yfirnáttúrulega óvini. Þau voru sjálfum sér næg. Börniná Seyðisfyrði kvarta ekki yfir ófullnægjandi tölfuleikja aðstæðum. Þau bjarga sér sjálf. Auðvitað stálu þau svona í hófi úr kaupfélaginu og matjurtagörðum. Þannig eru börn.

   Einn morguninn kom sólveig líka berbrjósta að morgunverðarborðinu. Pétur stirðnaði upp. Þessu átti hann ekki von á, núna þegar hann var loksins búinn að venjast öllum þessum svörtu brjóstum þá bættist þetta við, skínandi hvít brjóst konunnar hans framan í alla. Þögull grúfði hann sig ofan í blaðið, en Sólveig var aftir á móti hæst ánægð og full öriggis, eins og hommi sem hefur loksin stigið útúr skápnum og horfir í fyrsta sinn á sjálfan sig sem heila manneskju. Hún blátt áfram ýkti allar hreifingar til að ná sem mestu dingli. Seinna um daginn, þegar Pétur var að færa til fiskiker á lyftaranum, þá velti hann fyrir sér hvort þetta væru framfarir, eða hvort þetta væri dónalegt, eða óviðurkvæmilegt. Hvers vegna ætti maður að skammast sín fyrir þann líkama sem manni var gefinn. Þetta var heitur dagur. Suðvestan andvari og blærinn lék í trjánum. Hitin var 25°C í forsælu. Þrösturinn leitaði í skuggann á snúnu greininn sem óx til norðurs. “ Helvítis hiti” hugsaði hann, og horfði yfir fjörðinn sem glampaði í sólskyninu. “ Í sólskyni sér maður ennþá betur hvað allt er ömurlegt. Ef þrastar helvítið við hliðina fer að syngja þá drep ég hann” hugsaði þrösturinn sem mátti samt taka á honum stóra sínum til að flauta ekki sjálfur nema eins og eitt ofurlítið stef. Sólveig reitti illgesið frá stjúponum fyrir framan rammfangið. Það mætti nú gera kross, hugsaði hún. Allavegana svona pínulítinn úr íspinna spítum. Ekk það að barnið sé ekki hjá guði, það er ekki það, heldur hitt að það er einhvernveginn viðkunnanlegra að hafa ofurlítinn kross. Svo væri hægt að skrifa á krossinn með gullpenna eins og fæst í kaupfélaginu. Hún ætlaði að gera það á morgun ef Söru væri sama. Bambi litli lék sér og í grasinu. Sólveig var búin að kaupa spítur til að smíða sandkassa. Börn þurfa sandkassa. Aðalbjörg í Bogguhúsi var að spjalla í símann. “ Ja ég veit nú ekki hvernig þetta fer, auðvitað stendur manni ekki á sama, þetta eru jú mans næstu nágrannar, ja ég get nú sagt þér það að þau vuru öll berbrjósta við morgunverðaborðið í morgun, Pétur, nei ekki Pétur, hann var í peysunni sinni en þær þarna svortu og hún Sólveig og náttúrulega villimaðurinn. Maður skylur nú ekkert í þessu. Haann Pétur sem var svo mikill ágætismaður, jú hann er meðhjálpari, en ég heyri nú á sér Sigvalda að honum er ekkert um þetta gefið. Hann segir að auðvitað séu allir jafnir fyrir guði, en að auðvitað erum það við sem höfum byggt upp atvinnulífið hér, ekki það að mér sé eitthvað illa við þetta fólk. Mér finnst það bara fallegt, sérstaklega þegar maður sér það í heimildarmyndum í sjónvarpinu. Ha umskornar, vafalaust, þú veist hvernig þetta fólk er. Jæja Bína mín ég verð að rjúka, já vinan, endilega, já vertu blessuð”.

   Þau fóru alltaf öll í messu. Pétur purfti jú að fara , því hann var meðhjálpari en hin fóru af því þeim fannst það gaman. Abba horfði oft á altaristöfluna. Hún skyldi ekki af hverju fólk trúði á guð semvar drepinn og lifnaði við og flaug svo burt. Hann var horaður og ræfilslegur. Hann líktist ekkert hennar guðum sem akfeitir vöppuðu um jörðina og maís óx í fótsporum þeirra. Það er ekki gott að trúa á guð sem líður illa, hugsaði Abba. Hvernig getur maður að treist fólki sem trúir á guð sem líður illa? Hann er ekki einu sinni héðan. Hann er frá Afríku, eins og við. Búgúndí hugsaði sem svo, bara ein kona, bara ein kona á handa hverjum manni, það er lítið. Hann renndi augunum yfir salinn og sagði í hljóði, þessa, og þessa og ég vil eiga þessa, og svo væri gott að eiga þessa til að hita te og þvo þvotta, hún lítur einhvern veginn þannig út. Hann brosti, en hélt samt hátíðarsvipnum. Hann var sýnilega hamingju samur, þó hann yrði að sætta sig við að eiga bara Söru og Öbbu. Eins og hann þénaði á nýja flokkstjóra starfinu, þá gæti hann haft miklu fleiri. Abba horfði á gylltar stjörnunnar sem límdar voru á loftið, og hlustaði á sálmanna. Þetta var allt svo fallegt, svo hátíðlegt að henni langaði til að dansa. Presturinn talaði um guð og Matteus og bænir og sönglaði ekkert svo ósvipað og galdralæknirinn heima. Hann framdi seiðinn inni í lítilli girðingu, og ekki ósvipað Pétri þegar stóð frammi fyrir brjóstum, þá vissi hann ekkert hvert hann ætti að horfa. Stundum horfði hann uppí loft, eins og guð væri þar, stundum niður í gólf, ef guð væri þar, stundum þagði hann og einbeitti sér og talaði við guð í hljóði, svo tók hann saman höndum og setti upp svip, eins og hann væri að rembast. Ræðan var um það að vera góður hver við annann og líka við Farísea, en þar sem farísear höfðu aldrei verið á Seyðisfirði, þá hefði hann eins getað sleppt ræðunni. Það væri svo sem vísast, að ef einhver af þessum hræðum sem í kirkjunni sátu færu til himna, og ef likla Pétur spyrði þau um sína helstu kosti, þá myndu þau svara í einum kór” við erum góð við farísea. Prestinum hefði verið nær að staðfæra þetta upp á Færeyinga, því þeir komu oft á Seyðisfjörð. Eftir messu fór presturinn fyrstur út og tók í hönd kyrkju gesta og spjallaði. Það var heitt í veðri, þetta virtist ætla að verða hlýtt sumar. Það er blíðan sagði fólk. Já þetta er nú meiri blíðan, sagði fólk aftur. Það rignir víst í Reykjavík, sagði fólk. Það er nú alltaf rigning í Reykjavík, sagði fólk og svo bað það að heilsa og fór heim. “ Jæja Búgúndí minn, ætlarðu nú ekki að fara að skírast” sagði séra Sigvaldi. “ Ég veit það ekki “ sagði Búgúndí, “mér finnst hann skrítinn kall, þessi Jesú, Hann á í eilífu veseni og er svo drepinn af yfirvöldum”. “ Já Jesú fékk að þola mikið” sagði Sigvaldi, “hann þjáðist mikið fyrir okkur”. “Mér finnst hann bara svo leiðinlegur” sagði Búgúndí.”Tja sagði Sigvaldi, ja ég hef nú reyndar komið í Betlihem og einmitt í fjárhúsin þar sem Jesú fæddist, og ég verða að segja það að það sem ég man best eftir frá þessari heimsókn til mekka okkar kristinna manna, það var hvað fólkið var leiðinlegt. Enda sérðu það, hann var ansi leiðinlegur hótelstjórinn sem vísaði Jósepi og Maríu blessaðri í fjárhúsin, og heldur var það nú leiðinleg hugmynd að láta drepa öll sveinbörn, þarna um þetta leyti, og enn í dag er fól þarna mjög leiðinlegt hvort við annað, eða hvað eru það annað en leiðindi að koma klæddur í dínamít í fermingarveislu hjá gyðingum og sprengja sig og vini sína í tætlur. Svona myndum við aldrei gera hér. Auðvitað á það bágt þetta fólk, það er ekki það. En sem sagt, það sem ég vildi segja er það að það er ekkert merkilegt að Jesú hafi verið leiðinlegur, þar sem hann ólst upp hjá svona leiðinlegu fólki. En hann þarf svo sem ekki að vera neitt verri fyrir það, margt gott fólk er leiðinlegt”. “Ég hitti einu sinni mjög leiðinlega konu” sagði búgúndí, en Sigvaldi greip frammí fyrir honum. Þarna í Betlihem var okkur boðið í veislu af samtökum kristinna á vesturbakkanum, og ræðumaðurinn, gamall maður sem áður hafði verið rabbíni en hafði svo skift um trú eftir að jesú byrtist honum í draumi, hann sagði sem svo, auðvitað var Jesú sonur guðs, það er enginn vafi sagði hann og bætti við það sanna nagla förin. Þarna voru dýrðlegar veitingar og fjárhúsið allt gullis skreytt. Þarni var með í för séra Ágúst á Melrakkastöðum og það stóð heima að þegar hann var búinn að fá sér vel að veitinonum , þá ætlaði hann að þramma útí eiyðimörkina að fasta, hann var alltaf þannig hann Ágúst. Fjörtíu daga minnst. Nema hvað við vorurm rétt hjá Sýrlensku landamærunum, þannig að þegar hann arkar af stað þá heyrist gargað á einkurri hebresku, eitthvað sem enginn skyldi, og allra síst Ágúst, nú nú svo lýsa ljóskastarar upp svæðið og svo hefst skothríð. Ágúst hélt fyrst að andskotinn væri kominn til að freista hans, en svo sá hann landamæraverðina. En þar sem hann var sannur Íslendingur, þá stóð hann upp og gargaði, “Komiði bara ef þið þorið, heiðingjar”. Jamm, þannig var nú það Sagði Sigvldi og glotti, augljóslega ennþá í heimi mynninganna.” Kallarnir urðu alveg brjálaðir, og Íslendingum var aldrei aftur boðið í Kvöldverð af Betlihemkirkjunni..Daginn eftir voru öll blöð full af fréttttum um átök við landamærin. Það var einhver fréttaskýrandi sem vildi meina að þetta hafi verið upphafið af sexdaga stríðinu.” Jæja ætli það sé ekki best að koma sér. “ Hann var kanski ekki svo leiðinlegur”, tautaði séra Sigvaldi er hann gekk niður kyrkjutröppurnar, en fúllyndur, hann var fúllyndur”.

   Það var þoka á mánudagsmorguninn. Búgúndí mætti illa sofinn í vinnuna. Hann hafði verið á hreindýraveiðaum fram á nótt, en hafði ekkert fengið. “ Gunnar sveitastjóri var í áhaldahúsinu, það var svo sem ekkert óvanalegt, því hann kom þangað oft til að fá lánaða skóflu. “Hérna Búgúndí, varst þú að kasta spítum í strákana”, sagði hann. Búgúndí neitaði því.” Hann Kristinn var að segja að þú hefðir reynt að drepa hann”. Drepa hann Didda, ert brjálaður maður, hann er einn af bestu arfareituronum mínum. Mér mundi aldrei detta það í hug”. “ Nei nei þú veit að ég varð að spyrja, mamma hans hringdi í mig alveg vitlaus. Þú veist hvernig þær eru þessar kellingar, þær eignast allar eintóma engla. Þú mátt sendann til mín, ef hann verður með leiðindi”. “Treystu mér” sagði Búgúndí, “ég kann margar aðferðir til þess að gera baldna pilta að alvöru karlmönnum. Það er siður heima að hengja únglingspilta uppí tré og láta þá dúsa þar í sólarhring án vats og matar. Mér skylst að þið kallið þetta fermingu og viðhafið mannát, jæja eftir sólarhring í trénu er það harðnaður karlmaður sem stígur fæti á jörðina”. “Nei Búgúndí þú mátt ekki binda hann upp í tré, þá myndi nú mamma hans hringja, nei nei sendu hann bara til mín. Hann hefur alltaf verið ópolandi strák greiið, rétt eins og Lilla amma hans og móðir hans blessunin. Það er merkileggt að hún lilla hefur alltaf verið svona leiðinleg, alveg frá því áður en hún fór að tala ég man glögglega eftir því að ég sá hana eitt sinn í kerrunni sinni einhvern tíman áður en hún varð ársgömul, og þá var þessi fýlu svipur á henni. Það var eins og hún væri strax farin að skipuleggja hvernig hún ætlaði að eitra allt umhverfi sitt eftir að hún færi að tala og ganga, og ekki nóg með það heldur finnur hún sér svo þennann andstiggilega mann, eins og til að kynbæta leiðindin. Það má eiginlega segja að hann Kristinn sé arfhreinn leiðindapúki”. “ Heima eru margir leiðindapúkar. Við étum þá”. Búgúndí Brosti. “ Nei ég finn enga löngun hjá mér til þess að éta neinn úr þessari fjölskyldu. Jæja farðu nú og reittu arfa ekki láta krakkaskrílin bíða, og ekki taka pásur fyrir framan Boggu í Bogguhúsi, hún hringir alltaf í mig og fer að segja mér sögur af því þegar hún var í síldinni og þar voru nú ekki teknar pásur”. Hann gekk í átt að ráðhúsinu og lokaði sig inná skrifstofu. Hringdi í afgreiðsluna og bað um frið, Segðu að ég sé á fundi, eða upptekinn, eða í opinberriheimsókn í malasíu eða að byggja nýtt álver”. Alltaf er vesen í fólki, hugsaði hann ef ég fengi nú að vera bara venjulegur verkamaður með skóflu og fengi að hlusta á fuglasönginn í friði fyrir öllu veseninu í öllum allstaðar. Gunnar hafði engann liftara til að líða um á og láta sér dreyma. Bara endalaust suðið í tölvunni. Kanski mætti éta drenginn og móður hans á eftir. Alltaf var þessi þjóð að leita eftir vestrænum lausnum, með sálfræðingum og jafnrétti manna, en afhverju ekki að leita eftir Afrískum lausnum. Hann gæti haldið námskeið fyrir sveitarstjórnarstarfsmenn sem myndi heita “ Leystu málin, éttu vandann”.

   “Hvað vildi hann” ? Spurði lilja. “ Hann sagði, að hvað sem gengi á þá mætti ég ekki undir nokkrum kringumstæðum éta ykkur”. “Haha” Diddi gerði sér upp hlátur, “findið, haha, þú ert svo findinn að ég dey”. “Sama er mér” sagði Búgúndí.Diddi hefði ekki hlegið hefði hann vitað hvaða rétti Búgúndí hefði étið um æfina. Eða ef hann hefði séð hann leiða 300 mannna her Búmbúmba manna gegn Hombúlum, þegar þeir síðarnefndu fóru að elta gnýina lengra til vesturs en fyrr hafði verið. Þá hefði hann ekki hlegið. 14 Hombúlar féllu en aðeins 3 úr flokki Búmbabúmba og þeir fengu virðulega bálför, á meðan hombúlarnir fengu aðeins létta steikingu.

   Vaðurspáin í sjónvarpinu var góð, hann átti aftur að koma af suðvestan. Símin hringdi, og Sólveig svaraði. “ Er hann hjá ykkur þessi villimaður sem átti að vera flokkstjóri” ? “Þú meinar Búgúndí, viltu tala við hann”? “Nei ég vil bara vita hvar hann Diddi minn er”? “Búgúndí veitu hvar Diddi er? Hún mamma hans er búin að tína honum” “Já” sagði sagði Búgúndí. “ Já hann veit hvar hann er sagði Sólveig”. “ Guð minn almáttugur hvað hefur þessi villimaður gert honum” “ Svona svona Sirrý mí hann Búgúndí er öndvegis maður”. “ Öndvegis maður” ! Gargaði Sirrý, hann er þegar búinn að reyna að drepa hann Kristinn litla einu sinni og guð má vita hvar hann er nú” . “Hvaða vitleysa er í þér syrrí mín”. Hún snéri sér að Búgúndí, “Veistu hvar strákurinn er”. “Hann er á góðum stað og hann kemur heim annað kvöld” sagði Búgúndí. “ Hann er á góðum stað og kemur heim annað kvöld. Vertu nú róleg hannveit alveg hvað hann er að gera, ef hann segir að hann komi annað kvöld, þá kemur hann annað kvöld”. Sirrý skellti á. Næst hringdi síminn hjá Hákoni lögreglustjóra. “Konni hér…….týndur, nú er týndur einu sinni enn. Hann Búgúndí…. Og er einhver ástæða til að rengja það….. nei því trúi ég ekki… Já ég skal tala vi hann”. Svo talaði Hákon lögreglustjóri við Búgúndí. “Blessaður vertu þetta er allt í lagi ef einhver finnur hann ekki óvart, en þú verður þá líka að leysa hann annaðkvöld”. Svo hringdi hann í aftur í Syrrí “hann kemur annað kvöld,,,, reka mig og reka mig, það er alltaf verið að reka mig og ráða mig, ég geri bara það sem er rétt, ekki get ég kunnað allar reglur í heimi,, hann kemur annað kvöld og ég get ekkert meira gert, vertu sæl”. Seinna um kvöldið fóru Hákon og Búgúndí í kvöldgöngu. Þeir léku illa anda á útivistarsvæðinu, ráku upp gól og væl eftir frjálslegu Búmbabúmba ritúali. Svo fóru þeir saman heim til Hákons og fengu sér kaffi og sókkulaði kex. Hákon var fyrsti Íslendingurinn sem Búgúndí hitti. Hann vinnur nefnilega alltaf í tollinum á fimmtudögum, þegar Norræna kemur. Hann hafði sagt sem svo við Búgúndí “ Jamm, sem sagt engir pappírar, það er nú ekki alveg eftir bókinni, og hvað ætliði svo að dvelja hér lengi”? “Við ætlum að setjast hér að” hafði Búgúndí sagt. “Jamm auðvitað einmitt, þið ætlið að setjast hér að, akkúrat, þið eigið náuttúrulega ekkert, eða hvað”? “ Nei ekkert, en okkur skylst að hér sé nóg af öllu”. “ Jújú yfirdrifið, einmitt, auðvitað eruð þið velkomin,,,,,,,, það er bara þetta með pappírana. Auðvitað gæti ég gleymt eins og einu eyðublaði” Hann hafði hugsað sig um, svo sagði hann “ Farið í Hafnarstræti 16, Pési og Solla geta örugglega hýst ykkur”. Hvort skiftir meira máli hrúga af óútfylltum pappírum, eða fólk af holdi og blóði. Hafði Hákon hugsað með sér, hann var vanur að hugsa þannig og hann var vanur að fá ávirðingar og brottrekstur einmitt út af því. En einhverra hluta vegna var hann alltaf ráðinn aftur skömmu síðar. Það voru engar ritaðar heimildir til um komu Búgúndís og fjölskyldu til Íslands.

   Þeir fengu sér kaffi og hlógu “ Þú heldur sem sagt að þetta geri hann að fullorðnum manni”? Spurði Hákon og glotti. “ Treystu mér sagði Búgúndí. Annað kvöld mun Kristinn hegða sér eins og gamall þingmaður”. Þeir hlógu. Einhvern tíma eftir miðnætti, fylgdi Hákon gestinum til dyra. “ Hérna Búgúndí, Þeir hjá ráðuneytinu hafa fengið einhverjar kvartanir og klögu væl, þeir voru að senda erinidi þar sem spurt var um óskráð erlent vinnuafl, eitthvað væl í verkalíðsfélaginu, ég bjó til misskilning og drap málinu á dreif. En ef sýslumaðurinn kemst í þetta þá get ég lítið gert, þú veist, það er alltaf verið að reka mig”. “Ég á heima hér sagði Búgúndí”. “Þeir taka ykkur með valdi og senda ykkur úr landi. Þið verðið stimplaðir hundar, eða verr en það því dýrverndunnarlög vernda hunda”. “ Er ekkert hægt að gera “ ? Mér hefur ekki dottið neitt í hug sagði Hákon. “Kanski vinnur tíminn með okkur. Jæja skítt með það, ég bið allavegana fyrir ykkur, góða nótt. Búgúndí er ekki vanur því að láta áhyggjur íþyngja sér, ekki heldur í kvöld. Vogun vinnur, og vogun tapar.

   Didda var komin aftur frá Flateyri. Hún vann við hliðina á Öbbu. Helvítis pungarnir á Flateyri ráku Sirrí, svo við fluttum til vinkonu okkar í Reykjavík, svo leið Sirrí alltaf verr og verr, svo reyndi hún að drepa sig, einu sinni enn og skar og skar og skar á æðanar í handabakinu, en það kom eiginlega ekkert blóð, og ef Inga hefði ekki verið svo móðusjúk og hringt í neyðarlínuna, þá væri allt í agi með hana”. “Er hún dáin spurði Abba”. “ Dáin, nei verra en það, hú er í afvötnun. Það er verið að hræra í heilanum á henni og hún má ekki hitta vini sína. Hún má ekki hitta mig sagði Didda og fór að gráta” Abba tók utan um hana og huggaði,  “svona, svona þetta lagast. Hún stríkur fljótlega og kemur hingað, til að hitta þig” . “ Heldurðu það “ snökti Didda. “ Auðvitað kemur hún aftur, hún þarfnast þín”. Um kvöldið kom Didda heim með þeim Öbbu og Söru. “Það er alltaf pláss fyrir einn enn” sagði Sólveig og brosti. “Þú ert líka svo lítil, næstum ekki neitt”. Kristbjörg var 152 cm á hæð. Hún var sérstök persóna. Hún fór sínar eigin leiðir, var ákveðin og hörð en einhverra hluta vegna þurti hún alltaf að burðast með hana Sirrí vinkonu sína með sér. Núna var Didda því aðeins hálf, eiginlega nýskilin, Þó svo að hún hefði aldrei elskað Sirrí þannig. Þær voru sem sagt ekki tiltakanlega lesbískar. Það er bara það að þessi huglæga ást er miklu verri en sú líkamlega. Þessi huglæga ást fer oft alveg með fólk.

   Kristinn var eins og nýr maður þegar hann kom heim til sín, eftir sólarhring uppí tré, að hætti Búmbabúmbamanna. Hann gekk hljóður, nánast virðulegur. Hann hirti ekki um að sparka á eftir gráum ketti sem varð á vegi hans. Hann svaraði ekki móður sinni sem spurði hann hvar hann hefði verið, og þusaði heil óskup um Búgúndí og óhæfa lögreglu menn. “ Þeir gera bara það sem þeir þurfa að gera “, sagði hann og kveikti á sjónvarpinu. Svona svar hafði Kristinn aldrei gefið áður, enda setti það hana móður hans alveg út af laginu. Hún stamaði og hikaði og át eftir honum “ það sem sem þeir þurfa,,tja,, nú,, nei heirðu mig,,,,ég á ekki orð”. Þeigiðu þá sagði Kristinn sem var nú orðinn húsbóndinn á heimilinu. Eiðilögð fór Sigríður að þurrka af skrautmuna hillunum í stofunni. Þar var nokkuð stór stytta af ketti í móskulegum koparlit, þar voru þrjár postulíns gæsir sem virtust hamingjusamar, þar voru postulíns kettlingar að leik. Haldór Laxnes átti alla hilluna fyrir neðan og þriðjung af hillunni þar fyrir neðann og þar við endann var lítið blátt nýjatestamennt, frá gídeonfélaginu , “ ef hann pabbi þinn heyrði í þér “. Við hliðina á nýjatestamenntinu var postulínsstúlka að ganga um með blómakörfu, innan um þrjá postulínsgrísi sem allir brostu út af eyrum “ Í síðasta hlutanum munum við sjá vélmeni sem nemendur í Tokíó háskóla hafa hannað til þess að skríða inní hrunin hús og bjarga lifendum”, pabbi var alahólista ræfill, sem drekkti sér, villtu að ég verði þannig “?  “Það getur veri hættulegt að fara inní hálfhrunin hús segir Sigurður Rikter”.

   “ Í dag reitum við illgresi sagði Búgúndí og geispaði”.” Krakkarnir þögðu og sýndu engin svipbrigði. Diddi svaraði ekki spurningunni um hvar hann hafi verið í gær. Sunnan undir vegg fengu þau sér sæti. Fyrir framan þau lágu verkfæri, arfasköfur þrír spaðar og nokkrar svartar fötur. “Kann ekki einhver sögu “ sagði Búgúndí og geispaði aftur. Hann starði úppí hlíðin fyrir ofan bæinn og var þreittur. Enda var hann ekki vanur því að vakna við vekjarklukku. Stundum hafði hann vakað sólahringum saman ig fylgt slóðum veiðidýa og stundum hafi hann ekki gert handtak sólarhringum saman. Hann var óvanur því að vera stundum að vinna og stundum ekki hans hugsun snerist bara um að lifa, heilsteiptu lífi, ekki einhverju margskiftu lífi í vinnuhóp og svo heima hóp og svo vina hóp, enda tók hann þessar skiftingar ekki of hátíðlega. Hann fékk enga sögu, en nokkra brandara. Hann brosti, hann hló ekki að bröndurum, honum fannst þeir skrítnir. “Jæja “ sagði Lúlla litla “ eigum við að byrja að vinna” ? Hún stóð fyrir framan liggjandi þvöguna og dinglaði fötunni. Hún brosti fallega, og vonaðist eftir viðbrögðum. Dauflega leit búgúndí upp og sagði svipbrigðalaust “ekki ætla ég að banna ykkur að vinna”. Hann lokaði augonum og fékk sér svolítinn blund, með hendur undir höfði. “ æi krakkar” sagði Lúlla og óánægjan leyndi sér ekki þegar þvagan fylgdi frekar fordæmi Búgúndís en hennar framtaki. Lúlla var komin af mjög vinnusömu fólki. Hún gafst samt upp og lagði sig hjá hinum. Maginn á Lilju var ágætur koddi.

   Það var þröngt í litla eldhúsinu í Aðalstræti 16. Börnin sátu uppá eeldhúsbekk og hlustuðu á fullorðna fólkið skrafa. Það ýmist sat við borðið, hallaði sér upp að bekknum eða stóð í dyragættinni. Búgúndí sat með krosslagðarfætur við uppþvottavélina. Bambi stiklaði milli allra þessara fóta með lítinn blánn bíl í hrndinni. Þvottavélin spilaði undir samræðurnar með lágu suði og kaffi kannan svaraði með kraumandi snarki. “ En ef þeir reka ykkur burt “ ? Spurði Didda. “ Af hverju að reka þau burt “ sagði Solla, “ hér nóg fyrir alla. Þú talar eins og þetta séu dýr en ekki fólk “. “ Þú veist hvað ég meina, lögin segja að það megi enginn búa í þessu helvítis landi nema ráðherrann gefi leifi, og reglugerðar kjaftæði og evrópusamningar og svoleiðis. Þú veist hvað stendur í öllum þessum fínu innflytjenda pappírum, þar stendur , fátæklingar haldi sig heima í sínum fátæku löndum og sauma á okkur föt og éta banana”. “ Láttu ekki svona Kristbjörg mín, heimurinn er ekki svona, þú veist við erum kristin, við erum góð hvert við annað” . “ Bara á jólonum, bara þegar það hentar. Við gefum þeim ríku gjafir, þeir sem eiga ekkert, þeir fá ekkert, það er reglan “. “ Fórst þú öfugum megin frammúr “ sagði Abba. “ Ég þoli bara ekki þetta helvítis land og þessa aula sem stjórna því “. sagði Didda.” Þegar ég var lítill, þá var í þorpinu galdralæknir sem hét mÚsafe, hann var meðal maður á hæð, dökkur yfirlitum og snar í hreifingum. Augun voru sérkennilega lítil og sökkin í höfuðið” hann þagnaði “og hvað með hann” sagði Sara, “ með hann “ sagði Búgúndí “ ég þoldi hann aldrei “.” Jamm ” sagði Pétur, hvað ætli sé nú í nýjustu tækni og vísindum í kvöld “Það var í gærkvöldi “ sögðu krakkarnir. “ Jamm, það er alltaf verið að breyta þessari sjónvarpsdagskrá. Ég man eftir því þegar ekkert sjónvarp var “ sagði Pétur, “ og ég man eftir því þegar píramídarnir voru byggðir” Sagði glottandi stúlka sem sat á hækjum sér á eldhúsbekknum. Þá heyrðist kallað úr dyronum “hér sé guð”. Hann séra Sigvaldi var kominn í heimsókn. Séra sigvaldi leit út ekki ósvipað því sem maður gæti hugsað sér að john Lennon liti út hefði hann lifað. “ Nú það er bara aldeilis samsætið hér “ segir Sigvaldi og glottir. Einhvern veginn aðlagaðist eldhúsið þessum nýja gesti, þannig að enn var pláss, þetta var eins og ófyllandi eldhús. “Er ekki dásamlegt, hvernig heimurinn er allur að skreppa saman” sagði Sigvaldi og hellti kaffi í bollan sinn. “ maður bara fer inn á þetta internet og finnur hjálparstofnanir um allan heim”. “Flestir nota þetta nú til þess að finna tussur um allan heim “ sagði Didda. “ Já þú þú meinar klámið “ sagði Sigvaldi “hræðilegt, hræðilegt” sagði hann og skrúfaði lokið á kaffikönnuna. “ Tja neinei, ég átti nú ekki við það, ég átti við hvernig bættar samgöngur og frjáls viðskifti eru að gera heiminn lítinn og góðann”. “ Góðan” Sagði Didda “Hvernig sólgleraugu notar þú,  kanski bara ekstra svört ”. “ Auðvitað er alltaf hægt að finna eitthvað sem mætti betur fara, en líttu bara á álverið, hvernig margar hendur, frá ýmsum löndum reisa þetta yndislega hús”. “ Þetta álver mengar og drepur” sagði Didda. Í augnablik horfði Sigvaldi alvarlegur á hana og sagði svo “ fórst þú nokkuð öfugum megin frammúr stúlka góð” ?” Hvaða skyndilegi áhugi er þetta á því hvernig ég fer frammúr” ? Börnin hlógu og Bambi litli tók undir með tilgerðarlegum skríkjum, þó hann vissi ekkert hvert tilefnið væri. “ Við erum öll að verða að einu samfélagi, allur heimurinn, samfélagi sem byggir á kærleika “ . “ Þú ert vitlaus “ Sagði Didda. “ Það getur vel verið “ sagði Sigvaldi og gretti sig undir kringlóttum gleraugunum.

   Það var vesen í frystihúsinu. Það var á barmi gjaldþrots. Reyndar hafði það verið á barmi gjaldþrots allt frá stonun árið 1952. Allir starsmenn höfðu fengið uppsagnarbréf einu sinni enn. Vegna tímabundinna erfiðleika, við aðlögun og endurskipulagningar í rekstri hefur reyst nauðsinlegt að sýna verulegt aðhald sem kalla mun á hagræðingu sem beita þarf í ljósi ablasamdráttar og erfiðrar stöðu á bolfisk markaði. Því miður kallar þessi staða á breyttar áherslur á starfsmannahaldi, með það að leiðarljósi að veltufjármagn fyritækisins lendi ekki í neikvæðri ávöxtun við óhagstæð gengisskylirði sem enn kalla á ákveðnari markaðsrannsóknir, vegna hinna neikvæðu áhrifa heimsmarkaðsverðs á hráolíu sem núna er uppúr öllu valdi fatið.  Í því ljósi er þér sagt upp frá 15 september. Undirritað af Aðalgeiri Aðalsteinssyni, framkvæmdarsjóra. “ Það er alltaf verið að segja manni upp sagði Didda, allir eru alltaf og allstaðar að segja manni upp”. Diddu hafði verið sagt upp starfi sínu hundrað sinnum á æfinni. “ Og alltaf skrifa þeir svona falleg uppsagnarbréf. Hvað ætli þeir gerðu ef maður neitaði að hætta, ef maður sendi svona bréf til baka, “ Kæra fristihús ég geri mér grein fyrir vanda yðar sem er voðalegur, og í raun ofvaxinn mannlegum skylningi, en vegna bágrar þjóðfélagstöðu minnar og ístöðuleysi, þá sé ég mér ekki fært að vinna í yður, Þín Didda “. Þær hlógu, “Þá gerum við vara eitthvað annað sagði Sara og skar og reitti flakið á borðinu hraðar en auga á festi. “ Ekki þetta mas” sagði Siggi , þið eruð í akkorði, “Helvítis pungurinn að reka mann aftur og enn, hérna hefur maður þrælað frá því maður var fóstur og þetta eru þakkirnar”. Móðir Sigurðar hafði einmitt verið þarna í þessum samam sal fyrir fjörtíu árum, kasólétt af honum. Allir sögðu við hana “ að þú skulir vera að vinna ennþá, svona á þig komin ”, en hún gerði lítið úr þessum athugasemdum og flakaði og flakaði, þar til vatnið fór og þá átti nú að flytjana á sjúkrahúsið, en Sigurði lá svo á að hann fæddist þarna á flökunnarborðinu. Það er reyndar margsinnis búið að skifta um mublur síðan þetta var en salurinn er sá sami.

   Hákon yhafði augljóslega fengið hugmynd. Hann stoppaði lögreglubílinn fyrir framan torgið og hraðaði sér á bak við kirkju þar sem hann reiknaði með að finna flokkstjórann í pásu. Það stóð líka heima. “ Þið hafið það náðugt “ sagði hann. “ Það er ekki hægt að vinna í þessum geðveika hita “ sagði Lilja. “ Í dag sofa ljónin í skugganum “ sagði Búgúndí og glotti svo skein í tennurnar.” Heyrðu Búgúndí “ sagði Hákon, “ég fékk hugmynd, ég fékk frábæra hugmynd, það er að vísu ekki víst að hun gang, en ef hún gengur, þá eruð þið í góðum málum”. “Hvað áttu við“ spurði Búgúndí. “Hittu mig við briggjuna eftir vinnu”. Hákon settti á sig lögregluhúfuna og gekk fjaðurmögnuðum skrefum að bílnum, svo fór í áhaldhúsið og fékk lánað langt málband. “ Þú verður að skyla því aftur sagði Bimbó smiður”. “Ég er nú lögga” sagði hákon og hélt áfram að tala löngu eftir að hann var farinn. Hann tautaði ofan í skeggið “lögga, lögga ekki bófi”. Siggi með vörina var í smók pásu fyrir utan frystihúsið. “ Sigurður minn, viltu hjápa mér hérna aðeins” sagði Hákon. Sigurður hafði alltaf gert eins og Hákon sagði. Þeir höfðu þekkst lengi. Sigurður hefur varla verið nema eins og sex ára þegar kaupfélagið hafði kært han fyrir ítrekaðan þjófnað. En það var löngu gleymt. Enda hafði hákon aldrei tekið því alvarlega. Hann vissi að Sigurður var af góðu fólki, allavegana í móður ættina. “Viltu halda fyrir mig í endann á málbandinu”.