Meindýraeyðirinn

Einu sinni flutti Alþýðuflokksmaður í sveitina. Það fannst fólki skrítið, vegna þess að í sveitinni hafði aldrei áður búið Alþýðuflokksmaður. Hann brosti til fólks og var vinsamlegur í viðmóti. Fólkið brosti oftast til baka því það var kurteist. Það vissi vel að þessi maður ætlaði með hjálp félaga sinna að svifta það lífsbjörginni og selja svo landið, en samt brosti það. Fólkið það sagði aldrei við hann "þú mátt svifta okkur frelsinu, af því þú ert svo góður maður" en samt fannst fólki það. Suma hluti er bara óþarfi að segja. Stundum er betra að loka umræðunni áður en hún hefst. Ég man eftir gríðarstóru fressi sem þessi maður átti, hann var dökkgrábröndóttur og át rottur. Hann hét Hrólfur og hann flakkaði um alla sveit og var því nefndur Göngu Hrólfur. Þetta var magnaðasti veiðiköttur sem um getur. Hann aðhylltist stjórnleysisstefnu hafi hann á annað borð verið pólítískur. Hann var svo mikill veiðiköttur að þegar hann hafði verið eitt ár í sveitinni þá sást hvergi rotta lengur. Þetta gladdi fólk, því fólki er illa við rottur. Það var meir að segja farið að mildast viðhorfið til Alþýðuflokksins. Hrólfur hætti þó ekkert að veiða, því eftir annað ár þá þá sást hvergi mús í sveitinni. Þetta þóttu stór tíðindi og fullyrt var eftir áræðanlegum atkvæðatalningarmönnum að Alþýðuflokkurinn hafi fengið þrjú atkvæði í kosningum þá um vorið. Það var helst haldið að mæðginin í Gerði hefðu hlaupið undan merkjum. Ári síðar voru engir fuglar eftir í sveitinni, og ári eftir það var Hrólfur farinn að leggjast á kindur. Það var þá sem Vörður á Hólum skrifaði sveitarstjórn bréf og heimtaði að gripið yrði til aðgerða, hann vitnaði í reglur um lausagöngu búfjár og aðrar vafasamari um hámarkstærð katta. Það var með semingi að sveitarstjórinn fór að tala við Alþíðuflokksmanninn, því ekki vildi hann styggja þennan góða dreng. Þeir urðu þó brátt sammála um að köttinn þyrfti að drepa því enginn vissi hvað hann myndi éta næst. Báðir hugsuðu þeir samt sömu hugsunina sem var svona. Ef hann er farinn að éta kindur þá byrjar hann fljótlega að éta konur og börn. Pétur á barði , hægur en öruggur maður var fenginn til að vinna köttinn. Hann var þögull maður með sterka andlitsdrætti, stórbeinóttur og alltaf í peysu. Hann vissi að þetta var vandaverk, og að hann einn gæti framkvæmt það. Hann var gripinn þessari mögnuðu og einbeittu hugsun, nú er tíminn kominn, hver hreifing var hár nákvæm, hann seildist uppá gamla skápinn á ganginum og sótti riffilinn sem afi hans hafði smíðað. Hann var nökkva þungur, hlaupið langt og kalt, en gikkurinn svo silki mjúkur. Hann skellti einni lúku að af skotum í úlpu vasann þegar hann gekk út. Konan var full kvíða en lét samt á engu bera þegar hún bar kornfleksið í börninn. Það var sagt að hann væri orðinn stærri en það vissi samt enginn nákvæmlega hversu stór. Sumir sögðu á stærð við haustlamb, aðrir héldu því fram að hann væri nær því að jafnast á við veturgamla kvígu. Hann rakti sporinn í snjónum, þau lágu til fjalls . Hann gekk upp Fögruhlíðina framhjá Tussuklöpp undir Tveggjasteinahæð frmhjá Dældarsteini yfir Grisarárdalinn og uppí Reykaárbotna." Hann hefur fundið þetta á sér helvískur" hugsaði Pétur undir húfunni. Ægileg gil eru í Reykárbotnum, þau eru bæði djúp og brött. Þar sat hann, á stærð við naut , hann brosti ekki og grét ekki , hann sagði bara " Jæja Pétur við hittumst þá hér , við hittumst þá hér". Pétur mundaði byssuna af öryggi ekki með neinum flumbrugangi heldur af öryggi og skaut köttinn í hjartað , honum þótti það við hæfi. Það er orðið nokkuð síðan þetta gerðist. Nú er fullyrt að enginn í hreppnum kjósi Alþýðuflokkinn.

Stundum er sagt að hundurinn sé besti vinur mannsins , en það er ekki rétt því það er maðurinn sem er besti vinur hundsins, það er rottan sem er besti vinur mannsins. Allsstaðar þar sem menn búa þar eru rottur. Þær grafa stundum holur ofaní jörðina, þær kallast rottuholur. Þetta eru leifar frá því að rotturnar lifðu villtar, því þá þurftu þær sjálfar að annast húsnæðismálin, en í seinnitíð hafa þær bara fundið eitthvað húsnæði hjá manninum, besta vini sínum. Þriggja vikna gamlir yfirgefa ungarnir hreiðrið, það er ekkert svona allt í einu , "jæja nú er ég farinn", nei , það gerist hægt og rólega. Enda eru rottur ekkert að leggjast í langferðir á meðan þær búa við tryggt atvinnu ástand sæmileg launakjör og ásættanlegar félagslegar aðstæður. Það er sjaldgæft að rekast á rottu í langferð útí móa , en það kemur þó fyrir.

Ég man eftir Óla og Völu, það var merkilegt par. Þau komu stundum hingað í heimsókn. Ég man þegar ég sýndi þeim rottuna. Þau áttu bæði heima í Reykjavík og voru bæði átta ára. Þau voru mjög skrítin en að sama skapi áhugaverð ef ekki nokkuð spennandi. Þau töluðu sunnlensku. Það var afar framandi tungumál, og undirstrikaði hina menningarlegu gjá sem var á milli okkar. Þau voru ekki eins og hjón eða kærustupar þó þau væru alltaf saman og færu aldrei lengra en tvo metra hvort frá öðru. Þau voru miklu líkari tveim heilögum öndum sem vissu ekkert hvað þeir væru að gera á jörðinni. Þau hlupu aldrei, þau ærsluðust aldrei, þau höfðu aldrei hátt. Samt voru þau ekki óhamingjusöm. Við sátum stundum í hlöðunni og spjölluðum saman. Hlaðan var full af heyböggum því það var komið fram í Ágúst. Við höfðum gert okkur ofurlítið hreiður upp undir mæni. Þar var gott að sitja og spjalla saman. Ég var messías og þeir heilagir andar, ég man ekki lengur hvert umtals efnið var. Það hlýtur að hafa verið eitthvað sem er langt yfir ykkar skylningi lesendur góðir. Þarna í hreiðrinu var hægt að sitja allan liðlangan daginn, enda vissi fullorðna fólkið þá ekkert um mann og þá þurfti ekkert að vera að vinna . Enda var messías ekkert sérstaklega gefinn fyrir líkamlegt strit, þó svo hann segði einhvern tímann "í svita andlits þíns , skaltu éta brauð þitt". Maður hefur nú sagt svo margt. Þau voru bæði lítil en hún var þó örlítið stærri en hann. Kanski hét hún ekki Vala, ég man það ekki en en hún var allavegana með skollitað stutt hár, og hann hét ekki Óli. Kanski var hann kallaður Óli. Hafi hann verið kallaður Óli þá hefur hann heitið Ólafur sem er útilokað vegna þess að hann var svo lítill og grannur að hann hlýtur að hafa heitið eitthvað miklu minna. Ekki man ég hvað þessi heilagi eldur brann lengi en ég man eftir svip móður minnar þegar hún sagði sínum svikula syna að taka til hendinni. Slíkan svip hefur heilög gusmóðir aldrei sett upp. " Ég boða ekki frið " sagði hann , ég boða óþæg börn sem fela sig inní hlöðu.

Klukkuna vataði korter í sjö, við sátum öll á hækjum okkar inní skúr og við störðum á sama blettin. Sá blettur var solítið gat inní veggin undir borðinu, við hliðina á kassa með tratora keðjunum. Svoleiðis keðjur eru aðeins notaðar á veturnar, þannig að nú voru þær geymdar í kassa. Það var oft mesta bras að setja þessar keðjur á traktórinn. Enda voru þær úr járni."Taliði lágt" sagði ég, en það var svo sem óarfi , því þau töluðu aldrei hátt. Alveg hreifingarlaus biðum við. Fyrst kom nefið, það var allt á iði, mjall hvít veiðihárin þanin til að nema minnsta titring. Þannig stóð hún svolitla stond, svo kom allur hausinn, og þegar hún var viss um að allt væri öruggt þá kom hún út á gólfið. Þau höfðu aldrei séð rottu áður.

Einu sinni heirði ég um buksnaskálma rottu sem hljóp upp aðra skálmina og niður hina. Svo man ég allt í einu eftir sögu sem er alveg örugglega lýgi. Það var gamall skítugur bóndi sem gekk alltaf í peysu og fór aldrei í bað. Hann fékk einn daginn óstöðvandi kláða í bakið. Hann náði engan veginn að klóra sér á rétta staðnum með höndonum , svo hann klóraði sér uppvið staur. Við þetta lagaðist kláðinn en um kvöldið, þegar hann háttaði sig þá hrundi dauð rotta úr peysunni hans.

Það sést á fólki úr mikilli fjarlægð, hvort það er að tala um rottur eða eitthvað annað. Því fólk sem er að tala um rottur hefur alveg sérstakan svip. Þetta er nokkuð hrollvekjandi svipur. Úr svona svip má lesa, ég vil ekki vera að tala um þetta, mér finnst þetta svo ógeðslegt að ég get varla sagt frá þessu, en það gæti samt komið sér vel fyrir þig að vita af þessu ef þú lendir einhverntímann í svipaðri aðstöðu, að þurfa að drepa rottu í nærbuunum hjá þér.

Hamstrar eru ekki ósvipaðir rottum og amma gerði engan greinarmun á þessum dýrategundum, meir að segja naggrísirnir voru kallaðir rottur. Samt er það nú svo að naggrísir eru mun heimspekilegar sinnaðir en hamstrar. Ef þú einhverntímann sér nagdýr sem þú veist ekki hvað heitir þá skaltu leggja fyrir það greiningar próf. Fyrsta spurning. Ert þú hlynntur geimvarnar áætlun Bandaríkjamanna? Ef svarið er nei þá er þetta hamstur, því hamstrar eru frá Sýrlandi. Spurning tvö, ert hrifinn af Suður Amerískum mat? Ef svarið er nei þá er þetta naggrís því naggrísir eru étnir í Suður Ameríku. Ef viðkomandi neitar að svara þá er þetta rotta . Alveg er það dæmigert fyrir rottur að neita að svara.

Fréttastofa ríkisútvarpsins talar alltaf með viðurstyggð um rottur. Þannig talar hún líka um Kínverja og Rússa. Það er til þess að við förum ekki til helvítis. Dagblaðið Dagur á akureyri hafði alveg sérstætt samband við dýraríkið. Þtta mynnti stundum á Amerískt veiðitímarit þar sem kynntir eru lásbogar. En það voru miklu náttúrulegri veiðitæki notuð við Eyjafjörð. Þeir völdu alltaf veiðimann mánaðarins. Janúar. Drap ref með skóreimum. Febrúar. Veiðir máfa á stöng. Febrúar. Lítil börn drápu minnk með hamri. Mars. Grýttu rottu. Apríl Drap ísbjarnar hún. Bæjarstjórnin er að hugsa um að gera vaxmyndir af þessum veiðimönnum og koma þeim fyrir á stofnum Vilhjálms Norðurpóls. Þeir eru hetjur sem drepa, sem horfast í augu við dauðann, Skepnan sem er skorin á háls deyr eðlilega , hún deyr hægt. Það er enginn hvellur, bara svona eins og kvöldhúmið sé að síga á.

Þessi rotta var með hvíta blesu. Hún var öðruvísi en allar hinar.

Hún var tveim árum yngri en ég, ekki rottan heldur þessi stúlka sem ég ætla að segja frá,pínu lítil og með útstæðar tennur. Mér fannst hún skemmtileg. Hún hafði verið eitthvað vitlaust skrúfuð saman við fæðinguna og það vantaði í hana annað lungað eða hjartað eða eitthvað af líffærum, þannig að hún hafi lítið vaxið, en það skifti engu máli , hún brosti fallega. Ég laðaðist að henni kanski vegna þess að hún mynnti á rottu, líklega var það þess vegna, vegna þess að við vorum bæði einskonar rottur. Búkurinn á henni var vitlaut skrúfaður saman og heilinn í mér var á hvolfi. Þess vegna áttum við svona vel saman. Við áttum það sameiginlegt að fólk vildi gjarnan rota okkur með hamri og hengja okkur með skóreimum. Ég kom henni til að hlægja, það var gaman.

Ömmu var ekkert um hamsturinn gefið, enda slapp hann stundum úr búrinu. Hamstrar eru álíka heimskir og kanínur, en þeir hafa miklu minni eyru.

Ég man eftir félagsheimilisrottunni. Það var í félagsheimilinu þar sást einu sinni rotta. Þetta félagsheimili var vönduð bygging úr steipu reist um miðja öld. Þeir vissu það ekki ungmennafélagarnir sem byggðu húsið í sjálfboða vinnu á sunnudagskvöldum an hlandfýlan yrði aðall þessarar byggingar. Þarna voru haldin böll og þorrablót og jólaböll fyrir börnin og alltaf var hlandfýlan í húsinu. Fólk var farið að halda að húsvörðurinn gerði sér leik af því að pissa í teppið í forstofunni, en það gat ekki verið því fýlan minnkaði ekkert þegar það var skift um húsvöðrð. Svo var húsinu breytt í tónleikahús norðurlands, og sveitastjórinn og þingmaðurinn héldu ræður, með gáfu svip, svona menningar kjaftæði eins og alltaf þegar hús eru vígð. Það tók enginn eftir ræðunum því allir voru að hugsa rosaleg hlandfýla er þetta. Það kom þó á daginn að þetta hús hafði einstakan hljómburð. Það var vegna þess að tónarnir spegluðust af hlandfýlu atómonum svo úr varð glitrandi samhljómur. Fólk varð alveg hissa á þessu.

Það var á jólaballinu að einhver kallaði rotta. Allir krakkarnir hlupu að suðurglugganum og gláptu út. " Þarna er hún, þarna er hún, ég sé hana, nei ekki þarna þetta er bara mold, sjáðu þarna, er rotta? Já þarna , hvert fer hún, hver á hana?" foreldrarnir stóðu að baki börnunum, og hrifust með. Stína á Holti hljóp út og ætlaði að ná hennni, en rottan hvarf eins skyndilega og hún hafði birst.

Ég man eftir því að einu sinni var náttúrugripasafn á Akureyri. Þetta safn skylaði engum arði þrátt fyrir að það hafi verið starfrækt áratugum saman, svo bæjarstjórnin lét loka því. Ég man ekkert eftir bæjarstjórn sjálfstæðisflokksins, nema mig rámar í veiklulegan gráan mann sem hafði eitthvað með hana að gera. Hann var þessi manngerð sem maður fór alltaf að líta til með vegna þess að maður var svo hræddur um að hann meiddi sig á einhverju. Ég man líka eftir bæjarstjóranum, hann var grimmlyndur, en ég man þó miklu skýrar eftir uppstoppuðu rottunni. Hún var snjáð og tuskuleg , í göngu stellingu. Nefið á henni var allt skakkt og bogið, svona eins og uppstopparinn hafi gleymt að setja stopp í nefið. Líklega hefur þessi rotta verið stoppuð upp á stríðsáronum, því þá mun hafa verið skortur á stoppi. Enda var ströng skömmtun viðhöfð í landinu. Þá voru braggar um allt, og rotturnar voru fljótar að laga sig að lífi í bröggum, þó óneitanlega væri það nokkuð frábrugðið, því að búa í torfæ eða fúnu timburhúsi.

Það var margt merkilegt á þessu safni, til dæmis lítill hlébarði í fikabúri. Þessi veiklulegi grái maður mynnti nokkuð á greifa, þó hann væri það ekki. Hann hafði bara svo miklar áhyggjur af bænum sínum, hvort það væri ekki allt í lagi með alla og það hvort lystigarðurinn fengi nóga peninga til að geta haft kveikt á gosbrunninum. Stundum vaknaði hann á næturnar í örvinglun af því hann hafði fengið óljóst hugboð um að heimaþjónustan hefði gleymt að heimsækja gamla konu þá um daginn. Ég trúi ekki að það séu bara illmenni í Sjálfstæðisflokknum, þessi maður hafði gott hjarta. Hjarta hans mætti þurka og stilla upp á nýopnuðu náttúrugripa safni, yfir textanum "Gott hjarta", en hins vegar þá væri það mjög ósmekklegt.

Ég hef heyrt sögur af sogskálarottum. En það eru rottur með sogskálar á fótunum. Þær geta gengið upp þverhnípta veggi og hangið í loftinu. Það fylgir aldrei sögunni hvar þessar sogskálarottur hafi fengið sogskálarnar, hvort þær hafi stolið þeim einhversstaðar, eða hvort þær hafi búið þær til sjálfar. Það eru til svartar rottur. Þær eru miklu dekkri en vejulegu rotturnar, þær hafa samt stærri augu og stærri augu. Svörtu rotturnar eru ekki til hér á landi, venjulega rottan er búin að útrýma henni. Svarta rottan er á lysta yfir dýr í útrýmingar hættu í Noregi. Þar eru allir jafnir. Ef maður drepur svarta rottu í Noregi þá fer maður allavegana í fimm ára fangelsi.

Mér var sagt að Mikki mús væri rotta. Ég las einu sinni um bifvélavirja sem hændi að sér rottu. Þetta sýnir að bifvélavirkjar sjá meira en bara kalt stál, enda er stál ekki alltaf kalt. Hann tók fyrst eftir henni í kaffi pásu, svo fór hún að koma í hverja kaffipásu, og hann fór að henda til hennar brauðmolum. Það endaði með því að hún fór að éta úr lófanum á honum. Uppá vegg var gríðarstórt dagatal í lit. Þetta dagatal var frá fyrirtækinu " Gæða dekk sem aldrei púnktera". Öllum dögum ársins var samviskusamlega raðað neðst í eitt hornið á dagatalinu. Alsber kona var á þessu dagatali. Hún sat ofsa einmanna á sólarströnd með aðra hendina á hárinu. Hún var að hugasa um dekk. "Hún er með rassinn fullan af sandi" hugsaði rottan þegar hún tölti heim í holuna sína.

Hún var bæði blaut og köld og það var augljóslega eitthvað mikið að henni. Stundum er heimurinn svo vondur, svo miskunnarlaus. Hann umsnýst í illsku og allar vonir um réttlæti renna niður í botnlausan svelginn. Stundum þegar maður sér vonnt fólk þá spyr maður sig afhverju er þetta fólk svona vonnt fólk. Mér var sagt að vont fólk væri svona vont vegna þess að því hefur aldrei liðið illa. Þess vegna gerir það sér ekki grein fyrir þegar það stríðir gegn guði og sköpuninni. Svona fólk fer beint til helvítis. Það er eina huggunin.

Mér var sagt að það ætti að drepa sjúk dýr, en ég var bara ellefu ára og óttaðist dauðann, bæði fyrir mína hönd og annara. Ég man ekki hvað gerðist, ég man bara að í hvert skifti sem ég gekk framhjá þá var hún þarna og horfði á mig. Í hvert skifti sem ég gekk framhjá þá hugsaði ég vonandi er hún farin. Hún sat samt alltaf þarna, og henni leið illa, hún var að deyja en aldrei dó hún samt alveg. Ég man ekki hvernig þetta endaði. Það er svo langt síðan. Hún er allavegana löngu dauð núna það er svo langt síðan þetta gerðist.

Ég man eftir meindýraeyði sem oft gerði vísu. Hann hét Fúsi og var með óvenjulega vel snyrt yfirvara skegg. Hann orti mikið í vinnunni, samt orti hann mest ef hann fékk sér bjór, þá hrað orti hann. Hans heimur var allur í stuðlum. Holræsarotturnar höfðu frétt af þessu og nú höfðu þær ákveðið að kveða Sigfús í kútinn. Nonni rotta sem hafði nú fengist við sitt af hverju var fengin í verkið, og ekki var laust við hæðnisglampa í augonum og meinlegt glott á trýninu, þegar hann tók verkið að sér. Hann var fullur tilhlökkunar að bauna á helvítð hann Sigfús næst þegar hann kæmi með viku skammtinn í ræsið. Hann stillti sér upp í stellingar sem líktust stelligu konungs sem ávarpar þjóð sína. Svo þegar vísan kom þá viðhafði hann hreifingar sem voru ekki ólíkar þeim sem Hitler notaði til að leggja áherslu á orðin. Vísan var svona:

Víst hann Fúsi eitur grér,
finnur enga veiði.
Meindýraeyði,
meiði og sneiði,
gerður er greiði öllum hér.

Sigfús lét engan bilbug á sér finna þó svo hann þekkti ekki bragarháttinn, en vísan kom honum á engan hátt í opna skjöldu, því í raun hafði hann alltaf beðið eftir þessu tækifæri. Hversu oft hafði hann ekki sett sig í þessi spor í huganum. Hversu mörgum níðvísum hafði hann ekki svarað sem hann þó varð að búa til sjálfur. Nú þöndust sjáöldur hans út og brjóstkassin sperrtist, svo hann virtist helmingi stærri en vanalega og Fúsi kvað svo undir tók í öllum ræsunum.

Hlýddu auma ræsis rotta,
rógberi og svika þý.
Detta máttu drulluskotta
dauð í skolpið ofaní.

Rottan dó umsvifalaust eftir að hafa hlustað á vísu þessa því Sigfús var orðinn kraftaskáld. Eftir þetta fór Fúsi smá saman að öðlast meiri virðingu í bæjarlífinu. Það spurðist út að hann væri kraftaskáld og fljótlega var hann gerður að heiðursfélaga hjá sálarrannsóknarfélaginu. Hann hætti brátt að nota eitur í meindýravörnum. Hann notaði bara vísur. Þetta fannst bæjarstjórn mjög gott því þetta var einmitt svo umhverfisvænt. Samt stóð á þeim að gefa opinbera yfirlýsingu um málið því það var ekki vísindalega sannað að Fúsi dræpi með vísum. Athafna maðurinn Kristján á Völlum komst þó fljótlega í samband við Austurrískan jónamælingarmann sem sagðist vera tilbúinn að mæla áhrif vísnanna á rottur.

Um leið og hann kom út úr flugvélinn gekk fréttamaður ríkisútvarsins að honum og spurði" Wolfgang, er hugsanlegt að það sé hægt að drepa rottur með vísum"? "Um það get ég ekkert sagt á þessu stigi" sagði Wolfgang " En það er þekkt í í Austurrík að rottur sýni mælanleg viðbrögð við geðbrigðum". Þetta var fyrsta frétt í sjónvarpinu um kvöldið. Risaletur framan á dagblaðinu " Martæk viðbrögð með geðbrigðum".

Wolfgang var ekki beint svindlari, hann hafði aldrei beðið um að fá að rannsaka dularfull fyrirbrigði. En þetta var vel borgað og hann vissi sitthvað um eðlisfræði svo hann setti bara upp einhverjar einfaldar tilraunir og fékk engar niðurstöður sem hann sagði fréttamönnum svo frá og eftir því bjuggu svo fréttamenn til fréttir af kraftaverkum. Hann vissi sjálfur allt um þann óbrygðula sannleik sem stendur í bibblíunni " Vegir guðs eru órannsakanlegir".

Það var bið eftir því að tilraunin yrði gerð . Það var út af tæknilegum ástæðum, það þurfti nefnilega að veiða lifandi rottu. Loksins á áttunda degi var allt klárt. Það hafði verið undirbúinn aðstaða fyrir rannsóknina í áhaldahúsi bæjarins. Rottan hafði nú fengið rafskaut fest í heilann, sem sendi stöðug tölvuboð sem mynduðu línur á skjá. Sigfús kom í betri fötonum, hann var raunar reglulega prúðbúinn. Hann fékk sér sæti gengt rottunni. Það var plástraður vír á ennið á honum og þaðan komu stöðug rafeindaboð í tölvu sem ummynduðust í fallega rauða línu á skjánum. Þessi lína hlykkjaðist fram og til baka svo allskonar myndir byrtust og hurfu. Áhaldahúsið var hlaðið spennu. Slátturvélaviðgerðarmenn bæjarins voru reknir út í pásu á meðan tilraunin var gerð. Annar var sérlega úfinn og illa greiddur, hann var hreinlega snillingur í að laga sláttuvélar. Hann reykti kamel og tautaði " helvítis vitleysa", "það er samt eitthvað til í þessu" sagði hinn: Hinn var lítill og þybbinn og kunni ekkert að gera við sláttuvélar. "Það væri nær að loka kall helvítið á hæli" sagði þessi með kamelinn. "þú segir það já" "já ég segi það og það er satt, hann er svo kol andskoti klikkaður".

Rottan dó með látum, enda passaði það að hún beit í vírinn sem tengdur var beint í heilann einmitt þegar vísunni lauk. Sigfús var aftengdur, hann gekk út með svip heilags manns á andlitinu. Wolfgang fór yfir stöðuna í huganum. Rottan var dauð. Auðvitað er rottan dauð, eins og það gekk nú vel að tengja vírinn í heilann. Það var mesta heppni að hún var ekki dauð löngu áður en til rannsóknarinnar kom. Hann svaraði frétta mönnum á leiðinni út í flugvél, "rottan dó , á eftir að skoða gögnin , get ekki sagt um það á þessu stigi, leggja mikla áherslu á úrvinnslu gagna".

Sigfús er enn til. Hann er hátíðlegri í fasi en fyrrum. Hann hefur hlutverki að gegna.