Sukksögur
Helgi og hljóðfæraleikararnir ákváðu að hittast í Húnaveri verslunarmannahelgina 1991 og taka þátt í hljómsveitakeppninni. Hljóðfæraleikararnir fóru saman á föstudeginum og tjölduðu en söngvarinn var á puttaferðalagi um landið og ákvað að koma aðeins seinna um kvöldið. Hann kvaðst mundu þekkja appelsínugula partítjaldið úr margra mílna fjarlægð og þetta yrði ekkert vandamál. Ekkert bólaði á honum fyrsta kvöldið og óttuðust hljóðfæraleikararnir um afdrif hans en morguninn eftir mætti hann á svæðið og þáði morgunhressingu: nokkra dry vodkasopa, svoltið neftóbak og Burbon Blend í pípuna. Þegar hann hafði gert þessu öllu skil í rólegheitum leysti hann frá skjóðunni. Hann hafði komið kvöldið áður og leitað að tjaldinu en ekki fundið það í myrkrinu og ákvað því að leggja sig inní skógarlundi í svefnpokanum sínum. Um nóttina vaknaði hann í enn meira myrkri en hann hafði sofnað í og þótti honum einkennilegt að jörðin undir honum lék öll á reiðiskjálfi. Þegar hann áttaði sig á aðstæðunum ákvað hann að doka við og anda rólega enda var ekkert annað hægt að gera í stöðunni. Nokkrir óprúttnir krakkalingar höfðu nefnilega tekið sig til og bundið fyrir svefnpokann hans og drógu hann á eftir sér um svæðið í góðum fíling. Ekki fara sögur af því hvað leikurinn stóð lengi yfir en í það minnsta varð söngvaranum ekkert meint af ferðalaginu, taldi sig oft hafa séð það svartara. Á sömu útihátíð kom þrumuveður með slíkum ærandi hávaða að það var eins og fjöllin í nágrenninu væru að hrynja yfir hátíðargestina. Inn á milli þrumanna mátti greina hása og önuga rödd garga út um örlitla rifu á partítjaldinu sem var pakkað af timburmönnum: “krakkar ekki hafa svona hátt”. Það má svo geta þess að H&H náði 3. sæti í keppninni og komst næstumþví á Hróarskeldu í kjölfarið.
Helgi og hljóðfæraleikararnir spiluðu gjarnan í Íslandsbænum á því tímabili þegar þeir voru heitasta bandið í Eyjafjarðarsveit. Það þurfti að ráða mann í dyrnar til að rukka áhorfendur um 500 króna aðgangseyri og halda burtu óþjóðalýð, ásamt því að reyna að selja diska til að drýgja tekjur hljómsveitarinnar. Þetta var ekki vinsælt starf en til þess að gera það bærilegra voru H&H svo rausnarlegir að leyfa starfsmanninum hverju sinni að fá sér hóflega brjóstbirtu á barnum á reikning hljómsveitarinnnar, ef hann hafði aldur til að sjálfsögðu. Einn þessara starfsmanna var fremur í stærri kantinum bæði til orðs og æðis og ekki smár í hugsun heldur, honum þótti starfið líka skemmtilegt og það sem honum þótti vænst um var að geta veitt sjálfum sér alla þá gleði á einu kvöldi sem hann hafði þráð á mögrum námsárum sínum. Svoleiðis að hann fór ófáar ferðir á barinn og heldur styttist milli ferðanna eftir því sem leið á kvöldið og var bandið farið að svitna á sviðinu, ekki af áreynslu eða af sviðsskrekk, heldur af áhyggjum yfir því hve hár reikningurinn yrði. Það eru margir aurapúkar í þessu bandi og það gerði ástandið ekki betra. Trommarinn missti þolinmæðina á miðjum tónleikum og svona til þess að gera eitthvað í málunum skammaði hann gítarleikarann fyrir það hvað hann spilaði falskt sem aftur áminnti bassaleikarann fyrir að spila ekki í takt og bassaleikarinn hellti sér yfir nikkarann fyrir að spila of hátt og nikkarinn sem sat fyrir framan boxið af því það var svo lítið pláss, bölvaði söngvaranum í hljóði fyrir að garga helst til hátt í mækinn þannig að hann missti af heilu viðlögunum út af hellum. Söngvarinn hélt sínu striki enda var hann að hugsa um eitthvað sem enginn veit eða mun nokkru sinni vita, en eitt er víst og það er það að allir voru hljóðfæraleikararnir í raun bara fúlir út af því að hýran var að renna þeim úr greipum í hendurnar á góðglaða dyraverðinum. Þegar gert var upp eftir tónleikana var heildarinnkoman þrátt fyrir allt 39.000 krónur og önduðu menn léttara um hríð. Svo kom á daginn að húsið kostaði skitnar 15.000 krónur, auglýsingakostnaður var 2000 krónur, diskafabrikkan gleypti 5000 kall og reikningurinn á barnum var TÓLFÞÚSUNDKALL hvorki meira né minna. Til skiptanna var því einn fimmþúsundkall handa 5 tónlistarmönnum sem kannski störfuðu meira af hugsjón en gróðahyggju og þegar allt kom til alls þá var þetta líklega bara sanngjarnt. Dyravörðurinn Tobbi 12000 var því hækkaður í tign og gerður að umboðsmanni eftir þetta framtak.
Strandaglópar í Öxnadal.
Það er fyrsta alvöru tónleikaferðin, Helgi og hljófæraleikararnir á leið til höfuðborgarinnar að meika´ða. Það er hressilegur hríðarbylur að norðan en færið fínt. Vissara að keyra nú samt varlega og vera bara í 2. gír svona allaveganna fyrstu klukkutímana svo við komumst örugglega alla leið. Ónefndur bílstjóri er kominn með andlitið upp að framrúðunni til að sjá veginn framundan. Helvíti freistandi samt að þenja vélina dálítið, það vantar ekki spenninginn fyrir kvöldinu, tónleikar á Bíóbarnum og Gestur Einar í útvarpinu að segja frá hljómsveitinni og væntanlegum tónleikum, spilar "Fyrir handan" og mikil stemning grípur um sig í bílnum. Það er búið að opna nokkra bauka og Trivialið er með, Atli stjórnar keppni af festu og það er mikið hlegið ............ en svo gerist það. Bíllinn lognast út af í rólegheitunum útí vegarkanti í miðjum Öxnadalnum og fer ekki meira í gang. Við erum varla komin út fyrir Akureyri í fyrstu tónleikaferðinni, allir í gríðarlegu stuði og svo er bara veröldinni snúið við.....eru þetta örlög eða hvað? En það eru nú ekki allir á því að gefast upp heldur fara menn út og stumra og tvístúga, kíkja á vélina en enginn laus vír stendur út í loftið sem hægt er að tengja til að komast bara aftur af stað. Það er allt í einu farið að styttast ískyggilega í tónleika sem eiga að hefjast eftir fáeina klukkutíma í nokkur hundruð kílómetra fjarlægð og norðanhríðin hlær hryssingslega að þessum yfirgefnu hræðum þarna útí kanti með fullan sendibíl af hljóðfærum. Svo er hugsað hratt og hringt í menn og að lokum tekst að redda bílaleigubíl fyrir bandið en á meðan beðið er eftir honum fer Helgi húkkandi á undan og hljóðfærin eru svo send með flutningabíl sem á leið hjá. Einhvern veginn ratar svo allt á réttan áfangastað um kvöldið og þar er dúndrað upp tónleikum fyrir fullu húsi af ánægðum áhorfendum og vertinn er meira að segja svo elskulegur að hafa bjórkassa aftan við trommusettið fyrir hljómsveitina, sjaldan hefur nú verið skemmtilegra að spila...
Bjórinn svíkur engan
H&H gerði fróðlega ferð í borgina einn veturinn og spilaði meðal annars í Hinu Húsinu ásamt Megasi. Það mættu grátlega fáir á tónleikana og helst bar það til tíðinda að Megas sleit streng. Hljóðfæraleikari stökk upp á svið með gítar og bauðst til að lána honum og skipta um streng í gítar meistarans. "E-e-er hann ekki plöggaður, er hann ekki örugglega plöggaður?" spurði meistarinn 5 sinnum áður en hljóðfæraleikarinn skildi hann, ha jújú hann var það og svo skipti hljóðfæraleikarinn um streng og stillti gítarinn hans vandlega með tjúner og færði meistaranum upp á svið aftur. Það hýrnaði heldur yfir karli þegar hann fékk gripinn sinn í hendurnar en þó fannst honum eitthvað bogið við strengina, hóf að vanstilla þá mátulega og tautaði í míkrófóninn "kominn til pabba, heima er best" og svo pilaði hann og söng Í bljúgri bæn af guðs náð. H&H var þarna með 8 manna stórsveit og ennþá fleiri hljóðfæri og öll hersingin gisti í orlofsíbúð Blönduóssverkalýðsins í blokk í heimunum. Þar varð hið ágæta lag Tobbi 12000 til daginn eftir en það hefði líklega ekki gerst ef óvænt atburðarás hefði ekki átt sér stað um nóttina. Ungur hljóðfæraleikari tók sig til og setti sápulög og heitt vatn í tóma bjórdós þannig að freyddi upp úr og kom henni fyrir inní ísskáp. Svo fóru allir að sofa. Nokkru síðar vöknuðu allir við rophljóð mikið úr eldhúsinu en þá hafði hljóðfæraleikari nokkur brugðið sér í skápinn að fá sér nátthúfu að gömlum sið og ratað á ylvolga dósina og sturtað henni í sig. Hann rumdi af ánægju en þótti eftirbragðið sérstakt og varð allur einkennilegur á eftir. Hann var reyndar ekkert venjulegur fyrir. Í góða stund gekk hann um íbúðina og endurtók sömu hastaralegu orðin í sífellu út í loftið eins og rispuð plata, "Helvítis homsinn þinn, hesturinn fylgir skeifunni, hesturinn fylgir skeifunni". Svo fóru allir að sofa aftur. Daginn eftir hélt hann uppteknum hætti og linnti ekki látum fyrr en honum var fenginn kontrabassi í hönd og þá varð þessi merkilegi smellur Tobbi 12000 til í einu vetfangi.
10. og 11. júní 2000 Þingeyingar ærðir af gleði á Hótel Reynihlíð
Tobbi 12000 stal senunni
Það var ekki að spyrja að
því. Þingeyingar gleyptu við Helga og hljóðfæraleikurunum eins og ferskum landa
og kneifuðu til botns. Tobbi 12000, umboðsmaður hljómsveitarinnar í
Þingeyjarsýslu, var maður seinna kvöldsins og var klappaður upp hvað eftir annað
í lokin. Að því búnu söng salurinn nýtt lag sem bandið samdi honum til heiðurs
nokkrum mánuðum áður á tónleikaferðalagi. Lagið,
"Tobbi 12000", hefur upp frá þessu verið flutt í lok tónleika þegar
stemningin er sem mest og áhorfendur ætla aldrei að fá nóg.
24. júlí 2000. Þjóðlagahátíð á Siglufirði snérist næstum uppí blóðug átök
Helgi og hljóðfæraleikararnir
voru nú senn að ljúka sínu 13. starfsári og sá ekki á mönnum ennþá. Hljómsveitin
var reyndar yfirleitt friðsöm og því sjaldgæft að menn kæmu úr tónleikaferðum
með brotnar tennur eða glóðaraugu. Þó dró til tíðinda í þessari ferð. Þannig
háttaði nefnilega til á Þjóðlagahátíðinni á Siglufirði að menn þurftu að
staðfesta þáttöku sína allt að fimmtán sinnum til að fá að vera með í dagskránni
sjálfri.
Á þessu flöskuðu Helgi og Hljóðfæraleikararnir og voru því hafðir utandagskrár,
í óskipulagðri dagskrá áhugamanna nokkrum klukkutímum eftir að hátíðinni var
slitið. Þetta áttu menn auðvitað erfitt með að sætta sig við og var ákveðið að
ganga fylktu liði að heimili Gunnsteins hátíðarstjóra og skiptast á fáeinum vel
völdum orðum við hann. Forsprakki hópsins, hávaxinn maður með alskegg hafði orð
fyrir hópnum. Þrennt var með í för og höfðu sig lítið í frammi í fyrstu.
"Gunnsteinn, ég er sár og reiður" sagði sá skeggjaði og sló úr pípu sinni við
útidyr hátíðarstjórans. "Ég er vanur því að mín orð séu tekin trúanleg hvort sem
þau eru sögð einu sinni eða fimmtán sinnum og við vitum það báðir ég og þú að
hátíð er lokið þegar hátíð er lokið. Og til að formsatriðum sé fullnægt þá er ég
kominn hingað til að drepa þig. Þar sem ég hef þó vandlega hugleitt alla þætti
málsins sættist ég á afsökunarbeiðni þína."
Gunnsteinn biðst nú fyrirgefningar og lofar að gera þetta aldrei aftur. Þeir
fallast í faðma og nokkrir í hópnum tárfella af geðshræringu. Einn spyr hvort
Gunnsteinn hafi búið lengi hér á Sigló og hvort amma hans sé enn á lífi og nú
virðist sem andrúmsloftið sé farið að léttast. Þegar þessi saga gerist höfðu
forsprakkinn og einn af yngri hljóðfæraleikurunum verið mjög samrýmdir í öllum
sínum aðgerðum og nú stígur sá stutti fram í öllu sínu veldi á þjóðræknimótinu á
Siglufirði og er sínu sárari en forsprakkinn:
"Gunnsteinn, það vitum við báðir jafnvel að hvatki er hér á landi sá maður
ófundinn með alla útlimi óhöggna er sloppið hafi með meiri ójöfnuð en þann sem
þú lætur hér fara fram. Og eins og okkur rekur báða minni til, þá hefur það
aldregi tíðkast síðustu fimmhundruð ár að alþýðunni væri boðið að dansa vikivaka
klukkan sjö ellegar til tíðasöngs klukkan átta og síðan er Jóni frá Vatnsenda
eða Steingrími í Miðsnös boðið að koma klukkan tólf!!
Gunnsteinn:"Heyrðu góði varst þú ekki að keppa í spurningakeppni hérna um árið?"
Aðkomumaður: (steytir hnefann úr hæfilegri fjarlægð) "Það vitum við báðir jafnvel og ég og þú og allir aðrir að ég hef
margsinnis keppt í milljón spurningakepppnum og ávallt haft betur og reyndu ekki
að snúa út úr annars sný ég þig úr hálsliðnum.....en mér þykir nú sem málalyktir
séu orðnar allgóðar og læt því lokið máli mínu enda er mér nú sem öðrum runnin
reiðin og sný héðan sem ósár maður."
Eftir þetta voru allir kjaftstopp og varð því ekki deilt meira það kvöld. Skömmu
seinna varð hinn ungi og reiði maður ræðukóngur Íslands.
Verstu áhorfendurnir
Eitt af margvíslegum verkefnum Helga og hljóðfæraleikaranna er að spila órafmagnað á ljóðagöngum eða öðrum uppákomum í Kjarnaskógi, gjarnan í rjóðri nokkru sem oft er kallað rómantíska bælið og hefur að geyma laufskála, rólur og fleira. Á einni svona uppákomu voru H&H að stilla hljóðfærin sín í laufskálanum í mikillli tímapressu því gestirnir áttu að koma í rjóðrið innan skamms en þeir gengu á milli stöðva í skóginum og gerðu vel við sig með ýmsum hætti. Flautuleikari, banjóleikari og kontrabassaleikari kölluðu hver í kapp við annan "A, D, F, E, G, H, Sís" og guð veit hvað, eftir því hvaða tóna þeir vildu heyra til að stilla hljóðfærin sín eftir. Gítarleikarinn mátti hafa sig allan við að afgreiða þessar pantanir í tíma, en banjóleikarinn varð algjörlega útundan og eftir að hann hafði tautað árangurslaust "c, c ,c ,c " með jöfnu millibili gargaði hann af öllum lífs og sálarkröftum "CÉÉÉÉÉÉÉÉÉÉÉ" svo að undir tók í skóginum. Það varð slík þögn að það mátti heyra lóurnar tísta hinum megin í firðinum. Auðvitað fékk hann tóninn sem hann bað um og hann náði að stilla síðasta strenginn á mínútunni klukkan 7 en þá átti fólkið að mæta. Jæja svo leið og beið og ekki kom fólkið. Við nánari eftirgrennslan kom í ljós að skógargestirnir höfðu óvænt ákveðið að sleppa þessari stöð og fara beint niður í grillhýsi því þeir voru orðnir svangir og þyrstir eftir alla gönguna. Það var ekki um annað að ræða fyrir bandið en að halda andlitinu og drífa sig niðureftir og spila fyrir þetta vanþakkláta fólk. Þegar búið var að drösla kontrabassa og fretlúðri og tólum og tækjum á svæðið voru áhorfendur löngu orðnir svo sauðdrukknir að þeir vissu ekki í þennan heim eða annan og heyrðu ekki eitt einasta lag fyrir eigin gólum og glyðruhætti. Það er ekki á hverjum degi sem áhorfendum tekst að yfirgnæfa hljómsveitina með hávaða, hvað þá að sína slíka yfirburði í drykkju að H&H líta út eins og kórdrengir við hliðina á þeim. Menn fóru því sárreiðir heim þetta kvöld og sóru þess dýran eið að láta slíkt aldrei koma fyrir aftur.
Það bar eitt sinn til að Helgi og hljóðfæraleikararnir smelltu sér til Mývatnssveitar að spila fyrir heimamenn og túrista í Gamla Bæ. Tónleikarnir gengu með eindæmum vel eins og alltaf, Mývetningar skemmtu sér hið besta og eins höfðu Eyfirðingar gleði nokkra af Mývetningum. Þegar kvöldið var á enda runnið héldu tónlistarmennirnir heim á leið og þótti mörgum það miður. Gekk ferðin greiðlega framan af, en þó þurfti að gera nokkur stutt stopp til að kasta af sér vatni hér og þar. Eftir 7. stopp þótti rétt að gera manntal í bílnum og undruðust menn mjög að einn vantaði. Ekki fannst tangur né tetur af honum hvernig sem leitað var inní bíl eða útí vegarkanti og var það afráðið að snúa við og athuga hvort hér hefði orðið einhver misskilningur. Einhver hafði heyrt hljófæraleikara pukra um að reyna að strjúka á leiðinni. Ekki höfðu menn keyrt lengi þegar ekið var fram á manntötur á harðahlaupum í átt til Reykjahlíðar og kvaðst hann aldrei ætla að koma aftur upp í bílinn. Var þá kastað út nokkrum óopnuðum bjórdósum til að freista þess að ná manninum og í þann mund sem hann hellti í sig síðustu dósinni stukku út þrír kjarkmiklir hljóðfæraleikarar og komu honum í bönd. Ekki þótti ráðlegt að hafa hann inní bílnum og var hann því bundinn utan á og keyrður þannig heim.
Þessa frásögn hafa fjórir meðlimir H&H staðfest og verður því tæplega efast um sannleiksgildi hennar.
Brúðkaup á Grund
Hróður Helga og hljóðfæraleikaranna hafði borist alla leið til Ólafsfjarðar og þar bjuggu hjónaleysi sem hugðust ganga í það heilaga í Grundarkirkju í Eyjafjarðarsveit og skíra barn sitt í leiðinni. Séra Hannes Örn Blandon skildi gifta og skíra og H&H voru fengnir til að sjá um músíkina, bæði í krikjunni og í veislunni, ekkert minna dugði. Reyndar var fenginn virtur bassasöngvari að sunnan til að þruma yfir kirkjugesti hátíðlegustu sálmana en H&H sá um undirleikinn. Tónlistarfólkið var uppi á svölum í kirkjunni og horfði í hnakkann á brúðkaupsgestum. Þarna sveif fremur glaðlegur andi yfir vötnum og presturinn sló á létta strengi við góðar undirtektir Ólafsfirðinga. Lagaval brúðhjónanna var allóvenjulegt, til dæmis mátti heyra fjöruga sömbu eftir að brúðhjónin höfðu verið vígð í það heilaga en eftir það tók skírnarathöfnin við. Allir voru orðnir upptendraðir eftir þessa suðrænu sveiflu á hápunkti dagsins og í miðri skírn segir séra Hannes svo eitthvað á þessa leið: "jæja þá skulum við fá sálm að ofan svo undir taki". Bassasöngvarinn byrjaði á "Ó blíði Jesú blessa þú..." og bassaleikarinn beið ekki boðanna heldur stillti sér upp við hliðina á honum til að sjá textann og taka undir og þandi sig heil ósköp. Í öðru erindi tók hann svo eftir því að að þeir voru bara tveir að syngja, hafði eitthvað misskilið þetta "svo undir taki" og læddi sér rólega í burtu með kontrabassann en hætti þó ekki að spila, hélt ótrauður áfram eins og ekkert hefði í skorist enda fannst kirkjugestum ekkert athugavert við þetta, búnir að heyra svo margt skrítið og skemmtilegt þann daginn og var gerður góður rómur að dúettinum og bandinu lengi á eftir. Þetta mun vera eina brúðkaupið sem H&H hafa spilað í um dagana en það er vonandi að þau verði fleiri.
Hvar sváfuð þið svo elskan?
Stundum hefur ekki alltaf gefist tími til að ganga frá lausum endum áður en lagt er upp í tónleikaferðalag. Oft er það gistingin sem þvælist fyrir enda er grábölvað að redda ódýru gistirými nálægt tónleikastað í borginni. Sjaldan hefur þessi vandi verið leystur á jafn snjallan hátt og þegar H&H gisti frítt á bargólfinu á sama stað og þeiri spiluðu. Þetta gerðist í einum af nokkrum ferðum í Stúdentakjallarann, á þeim rómaða stað eru mjúk sófasett, taflborð og tímarit og mjög góðar hljómgræjur. Þar spiluðu H&H eina helgina sem oftar tvö kvöld í röð og sváfu í reykjarbrælunni ýmist á pullum á gólfinu eða uppí sófa með engum pullum í. Menn voru mishressir þegar fyrra kvöldið var búið, flestir fóru í háttinn og voru fljótir að festa svefn eftir langan dag en einn vildi halda áfram og setti jóladisk H&H í græjurnar og stillti í botn. Það var enginn húmor fyrir þessu og lá við að handalögmál yrðu látin ráða, einn hljófæraleikarinn strunsaði með púðana sína sig upp í reykherbergi og hreytti út úr sér: "þú ert ömurlegur" og gisti þar en hinir hörkuðu það af sér að liggja sem fastast enda ekki auðvelt að vekja þá. Sá hressi færði sig næst að taflborðinu og tefldi við sjálfan sig um hríð, tautaði skákskýringar með og í gegnum svefnrofana heyrðu hinir eitthvað á þessa leið: " biskupinn er gjörspilltur....þið haldið kannski að þetta sé kóngs-indversk vörn en svo er ekki........við skulum sjá ...................JÚBB, það er eitthvað að gerast ....ojojoj hann lætur drepa eigin kóng og leggst svo sjálfur með drottningunni he,he, þetta var nú óþverraskapur". Enginn veit hvernig þessi skák endaði en allt var gleymt og grafið daginn eftir og allar erjur leystar fyrir hádegi, og þegar upp var staðið voru tónleikarnir svo góðir þessa helgi að poppskríbent Morgunblaðsins gat ekki heilum á sér tekið lengi á eftir af ást til hljómsveitarinnar. Það var ekki fyrr en heim var komið sem skýjabakkarnir hrönnuðust upp fyrir alvöru þegar þurfti að útskýra hvar bandið hafði gist um helgina, einhvernveginn hljómaði þetta ekki mjög trúverðugt allt saman.