Töskuna mína ég fylli af tárum

og fötum sem ennþá ilma af þér.

Ég sé sömu augun og fyrsta daginn

en brosið lætur bíða eftir sér.

Loks stend ég hér í dyrunum

ég hef ekkert að segja þér.

Ég kann ekki að kveðja hvíslar hún

ég heyri dyrnar lokast að baki mér.

Þarna uppi eru stjörnurnar Annalísa

og sú efsta það er Pólstjarnan

hún mun veginn vísa.

Á morgun þegar birtir af degi

þá mun ég fara um annan veg

og ég geng hann svo glaður hvert spor

því þar er hamingjan endanleg.

Þarna uppi eru stjörnurnar Annalísa

og sú efsta það er Pólstjarnan

hún mun veginn vísa.